Αρχική » Απόψεις » Blogger » Οι χούντες και η τάξη των νοικοκυραίων. Γράφει ο Blogger

Οι χούντες και η τάξη των νοικοκυραίων. Γράφει ο Blogger

Οι χούντες και η τάξη των νοικοκυραίων. Γράφει ο Blogger

Ας δούμε μια Χούντα με όρους του 1973. Μιλάμε για μια εποχή γεμάτη νέες ιδέες και τάσεις που προκαλούν δέος στην τότε τάξη των νοικοκυραίων. Μια εποχή που όλα τα κράτη παρακολουθούν τους πολίτες τους. Στην Αμερική το FBI ψάχνει κομμουνιστές, στην Ρωσία η KGB–και οι αντίστοιχες μυστικές υπηρεσίες στο Ανατολικό μπλοκ – αναζητούν κατασκόπους και συνωμότες. Στα πρότυπα εκείνα στην Αθήνα ο ασφαλίτης παρακολουθεί τον ύποπτο για κομμουνισμό ή αναρχία καπνίζοντας τσιγάρο στην γωνία φορώντας καπέλο, μαύρα γυαλιά και τυλιγμένος με μια γκρι καμπαρτίνα.

Είναι προφανές ότι η παραπάνω ανάλυση είναι απόλυτα άχρηστη στο 2014. Για αντιληφτούμε μια χούντα σήμερα θα πρέπει να ψάξουμε ομοιότητες σε αξιολογικό επίπεδο και σε νοοτροπίες και να προχωρήσουμε συγκρίνοντας το τότε με το τώρα.

Στην χούντα του 1967 μια ομάδα στρατιωτικών θα καταλάβει την εξουσία και θα ελέγχει την ενημέρωση και την πληροφορία με την δύναμη των όπλων. Θα παρουσιαστούν αυτόκλητοι για να σώσουν την χώρα από τον κομμουνιστικό κίνδυνο.

Σήμερα μια ομάδα τραπεζιτών έχει αναλάβει τις κεντρικές τράπεζες της ΕΕ και ελέγχει την ενημέρωση και την πληροφορία με την δύναμη των €υρώ. Θα επιβάλουν επιτήρηση θα καταπατήσουν συντάγματα και ανεξαρτησία, θα τοποθετήσουν επιτρόπους, θα ελέγχουν προϋπολογισμούς θα απαιτούν μέτρα και θα ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις για να σώσουν την κάθε χώρα στόχο από κάποια κατάρρευση.

Μια μαρτυρία από μια κυρία που έζησε το 1967 λέει πολλά. «Χούντα ήταν να απαγορεύεται να σκεφτείς» θα πει, «…να επιλέξεις, να αποφασίσεις, κατά πως το νιώθεις εσύ, και όχι οι κυβερνώντες. Χούντα ήταν περιορισμός στην έκφραση, το να μην μπορείς να ακούσεις Μίκη Θεοδωράκη! Χούντα ήταν να μην μπορείς να μιλήσεις φωναχτά εναντίον του καθεστώτος ή να βγεις με τον φίλο στην πλατεία αν αυτός ήταν σταμπαρισμένος από τις αρχές. Τότε αρκούσε να μην σε συμπαθεί κάποιος για να βρεθείς στην Ασφάλεια για τα περαιτέρω. Το ότι δεν έχουμε Μακρόνησο και είμαστε εδώ και μιλάμε δημόσια είναι η απόδειξη ότι δεν έχουμε χούντα.»καταλήγει

Κι ο αντίλογος. Αν τότε ο φόβος ήταν ο ασφαλίτης στην γωνία σήμερα ο φόβος είναι παντού. Οι τελευταίες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν υπό το κράτος του φόβου και τρομοκρατώντας τους ψηφοφόρους με αφρικανοποίηση της χώρας μας. Κυβερνηθήκαμε για χρόνια υπό την απειλή της χρεοκοπίας ανά δόση. Αν τότε αρκούσε να μην σε συμπαθεί κάποιος για να βρεθείς στην Ασφάλεια, σήμερα δεν σε συμπαθεί κάνεις και ως πολίτης φοβάσαι τι θα ξημερώσει αύριο. Που θα σε πετύχουν! Είσαι στο έλεος του κάθε ιδεοληπτικού νεοφιλελευθέρου που θα σκαρφιστεί κάποιο νέο μέτρο όπως τότε ήσουν στο έλεος του καταδότη της γειτονιάς.

Αν τότε είχαμε λογοκριτή σήμερα υπάρχει λογοκρισία στα ΜΜΕ μέσω τηςεξάρτησης από το τραπεζικό σύστημα. Αν τότε αποφεύγαμε τον σταμπαρισμένο φίλο σήμερα τα ΜΜΕ πυροδοτούν την εχθρότητα σταμπάροντας το διπλανό μας μέσο του κοινωνικού αυτοματισμού.

Αν τότε η Βουλή δεν λειτουργούσε, σήμερα η νομοθετική εξουσία εκβιάζεται συνεχώς από την τρόικα και την task force. Αν τότε δεν ψηφίσαμε κανένα Συνταγματάρχη σήμερα δεν ψηφίσαμε κανένα μνημονιακό. Αυτός που έχουμε μας πρόεκυψε μετά την καταμέτρηση των ψήφων.

Σίγουρα δεν είναι ίδιες οι στιγμές και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά με το 1973 άλλα ίδια είναι τα αιτήματα, «Ψωμί και παιδεία» και η αίσθηση ανελευθερίας, ανισότητας, ξένης επιρροής, ανημποριάς και αδικίας είναι παρών.

Όσο πιο νέος είσαι, τόσο πιο εύκολα το καταλαβαίνεις και σε παίρνει το πράγμα μαζί του προς την επερχόμενη αλλαγή. Όσο συνειδητά ανήκεις στην σημερινή «τάξη των νοικοκυραίων», τόσο πιο μακριά είσαι από την ιστορική αναγκαιότητα.

Όπως έγινε και τότε…

Επιστροφή επάνω