Αρχική » Απόψεις » Καλαφάτη Ζ. » «Κάγκελα παντού…». Της Ζωής Καλαφάτη

«Κάγκελα παντού…». Της Ζωής Καλαφάτη

«Κάγκελα παντού…». Της Ζωής Καλαφάτη

«Η αγάπη είναι ο φόβος που μας ενώνει με τους άλλους

όταν υπόταξαν τις μέρες μας και τις κρεμάσανε σα δάκρυα

Όταν μαζί τους πεθάνανε σε μίαν οικτρή παραμόρφωση

τα τελευταία μας σχήματα των παιδικών αισθημάτων

Και τι κρατά τάχα το χέρι που οι άνθρωποι δίνουν;

«Η αγάπη είναι ο φόβος…», Μανόλης Αναγνωστάκης

 

Προχθές έκλεινε τα ενενήντα δύο του… Αλλά το κεφάλαιο της ζωής του δεν έλεγε να κλείσει ακόμα. Έμενε στο παλιό πέτρινο σπιτάκι, καλοσυντηρημένη αξία μιας ολάκερης ζωής. Και μετά από τα τελευταία δυσάρεστα γεγονότα συγκάλεσε οικογενειακό συμβούλιο.

«Δεν ξέρω πόσο θα ζήσω ακόμα, αλλά θέλω να βάλω κάγκελα στα παράθυρα», είπε σκεφτικός στα παιδιά του.

«Στη γειτονιά μας δεν είχαμε ποτέ τέτοια κρούσματα», τον καθησύχασαν εκείνα. «Κι έπειτα τα παντζούρια είναι ξύλινα, γερά, αντέχουν ακόμα…».

«Δε θέλω να ζήσω τον τρόμο… Βλέπετε αυτήν την αξίνα; Κάθε βράδυ δίπλα στο κρεβάτι την έχω, κι όποιος παλικαράς τολμήσει, ας έρθει…».

Αντιστασιακός από τα νιάτα ως τα γεράματα. Δε δέχτηκε ποτέ να φυλακίσει τη νεανική του ελευθερία και ανέβηκε στο βουνό να πολεμήσει τους κατακτητές. Και να, που ήρθε η στιγμή, να κλειδώσει τη γεροντική του πια ελευθερία πίσω από τα κάγκελα. Να ζήσει μια διπλή φυλακή, τη φυλακή των σίδερων μέσα στη φυλακή της μοναξιάς του. Και να σκεφτεί κανείς ότι η μόνη του επικοινωνία με τον έξω κόσμο της γειτονιάς ήταν ένα θολωμένο τζάμι παράθυρου, όπου τραβώντας τη λιωμένη από τον χρόνο κουρτίνα, έβλεπε μόνο τους ανθρώπους να περνούν. Και τώρα, στο βασίλεμα της ζωής του, να τον συντροφεύει ο φόβος και να τον ξεγελά με κάγκελα…

Κάγκελα… χρηστικά, αρχοντικά, περίτεχνα, σημαντικά , ωφέλιμα, που περιφρουρούν την ασφάλεια του μικρόκοσμου, όπου ζούμε…

Πολλών ειδών…

Κάγκελα ασήμαντα αλλά απειλητικά, ανυποψίαστα, ασήκωτα, τραγικά, απροσπέλαστα, να φράζουν την ελπίδα, τη ματιά, το τέλος της ζωής και την αρχή της συνάμα…

Κι εκείνα να μεγαλώνουν κλεισμένα σε χαρούμενα βαμμένα κάγκελα, που περιορίζουν βάναυσα το ξεκίνημα της δικής τους ζωής. Κάγκελα και χαρά, δε συνάδουν ποτέ… Σε ένα δωματιάκι δύο επί δύο με μόνη οικοσκευή ένα κρεβάτι και μια πολύχρωμη κουβέρτα. Τι άλλο θα μπορούσε να χωρέσει σε ένα ξύλινο κλουβί… Και το φαγητό απ’ τα κάγκελα, για να μην πετάξει το πουλί ή να μη μας δαγκώσει το χέρι το άγριο ζώο που έχουμε κλειδωμένο μέσα. Στο Κέντρο Περίθαλψης άγριων ζώων- συγγνώμη, «παιδιών» ήθελα να πω- η ζωή ευτελίζεται και εκτρέπεται φτάνοντας στο έσχατο όριο της μηδενικής της αξίας. Γιατί η Πρόνοια, αυτή η ρακένδυτη «σταχτοπούτα» του κρατικού μηχανισμού, πρέπει να τρέφεται με αποφάγια και να ντύνεται με τα κουρέλια, που μας επέβαλαν οι εκπτωτικοί προϋπολογισμοί των μνημονιακών κυρώσεων της Ε.Ε. Με σοβαρό αντίκτυπο στην πιο τρυφερή ηλικία των παιδιών. Των παιδιών που δεν μπορούν να μιλήσουν, να μάθουν, να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους, αυτών που γεννήθηκαν διαφορετικά. Που δεν μπορούν να παίξουν, να χαρούν τον ήλιο, το χώμα, τον ουρανό, τη συντροφιά, τη σχολική ζωή… Παιδιά που ζουν με σβησμένο χαμόγελο, άπρακτα, αδρανή, καθηλωμένα, που στερούνται τη δημιουργική ειδική εκπαίδευση. Παιδιά ξεχωριστά, που νιώθουν όμως, που μπορούν να αγαπήσουν, να δώσουν χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Να κάνουν αυτό που δεν μπορούμε εμείς. Παιδιά δεμένα με ιμάντες, έγκλειστες ζωές τιμωρημένες με διπλή κάθειρξη, που είναι η φυλακή των ξύλινων κάγκελων μέσα στη φυλακή της αρρώστιας τους. Θύματα της ανεπάρκειας και της αναλγησίας ενός διαλυμένου πολιτικού και κοινωνικού ιστού. Παιδιά που πρέπει να υπολογίζονται πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως ανάπηροι… Παιδιά που εγκαταλείπονται ως άχρηστες αποσκευές από γονείς που αδυνατούν να τα φροντίσουν, είτε επειδή κουράστηκαν, είτε γιατί θέλουν να συνεχίσουν τη δική τους ζωή, είτε γιατί δεν έχουν τα μέσα για να επιβιώσουν.

Και παιδιά μεταναστών και προσφύγων που περνούν τις νύχτες πίσω από τα κάγκελα της κανονικής φυλακής. Άνθρωποι- σκιές που μπαίνουν στη χώρα μας παράνομα και συλλαμβάνονται χωρίς τα απαραίτητα έγγραφα, για να πατήσουν νόμιμα στην πρώην «Γη της Επαγγελίας». Και από την ελευθερία της χώρας τους καταλήγουν στης ελληνικής φυλακής τα σίδερα μαζί με τα ανήλικα παιδιά τους, μη έχοντας το κράτος ειδικούς χώρους φιλοξενίας γι’ αυτά.

Η παγκόσμια εκστρατεία κατά της κράτησης ανηλίκων ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2011 με τη συμμετοχή του Ελληνικού Συμβουλίου για τους πρόσφυγες και δεκάδων φορέων του εξωτερικού που ασχολούνται με τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που καταγράφονται οι συνθήκες κράτησης των ασυνόδευτων ανήλικων μεταναστών στις φυλακές. Έναν μήνα μετά, εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πρόληψη των βασανιστηρίων είχαν γράψει σε αντίστοιχη έκθεσή τους: «Δεν λαμβάνονται ειδικά μέτρα για τα βρέφη, τα μικρά παιδιά και τους ανηλίκους -καθόλου γάλα, επιπλέον τροφή ή δραστηριότητες- για να βελτιώσουν τις φριχτές συνθήκες. Όλοι αντιμετωπίζονται το ίδιο, σαν φυλακισμένα ζώα».

Η έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη αναφέρει ότι τα «κλουβιά» στα Κέντρα Περίθαλψης και κάθε μέθοδος μακροχρόνιου περιορισμού των παιδιών στις φυλακές, είναι «ξεκάθαρα παράνομες πρακτικές» και βρίσκονται «σε απευθείας αντιδιαστολή με την υποχρέωση σεβασμού και προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Η ανθρώπινη αντιμετώπιση, φροντίδα και ασφάλεια των γερόντων, των ΑΜΕΑ και των κατατρεγμένων παιδιών των προσφύγων, συγκροτεί το μέτρο της πολιτισμικής διάστασης της κοινωνίας μας. Μια διάσταση που κατέληξε να είναι απάνθρωπη, μεροληπτική, χωρίς ίχνος ευαισθησίας, όταν πολιτικοί και υψηλά ιστάμενοι –ξεδιάντροποι αναχωρητές της ηθικής – παραγράφουν τα οικονομικά τους ανομήματα και φοροδιαφεύγουν, παραγράφοντας έτσι τη ζωή αθώων ψυχών που βασανίζονται πίσω από τα σίδερα. Και, ω του θαύματος, περιμένουμε ένα ρεπορτάζ, για να αποκαλύψουμε και να συγκαλύψουμε μετά τα ανομολόγητα, έως ότου ξεχαστεί πάλι το θέμα και η ζωή επανέλθει στη ραθυμία της καθημερινότητας. Με μία όμως λεπτομέρεια…

Στα κάγκελα, δυστυχώς, δεν φυλακίζονται μόνο οι «άλλοι». Μετά από όσα βλέπουμε κι ακούμε, τα έχουμε υψώσει νοερά μέσα μας, είμαστε απογοητευμένοι και αποκλεισμένοι πλέον σε μία εσωστρέφεια ατομική, που μας συμπαρασύρει εγωιστικά κι απεγνωσμένα να σώσουμε μόνο τον εαυτό μας, ανοίγοντας μεμονωμένα παράθυρα διαφυγής. Δεν αντιληφθήκαμε όμως ότι μόνο συλλογικά αγωνιζόμενοι θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τα δεσμά μας…

Η τελευταία πράξη του εφιαλτικού σεναρίου που ζούμε και που εκτυλίσσεται διαρκώς μπροστά μας θα πρέπει να έχει τον τίτλο «Οι πολιτικοί πίσω από τα κάγκελα…». Αυτό όμως το περιπετειώδες , ρεαλιστικό μυθιστόρημα δεν έχει γραφεί ακόμα. Δεν υπάρχουν άξιοι συγγραφείς που να εμπνευστούν την αλλαγή, τη δικαίωση, το ξήλωμα της σιδερόφραχτης ζωής μας; Ως πότε;

 ENTYΠΗ LARISSANET

Επιστροφή επάνω