Αρχική » Απόψεις » Παπαστεργίου Λ. » Τι θα συμβεί αν…;
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Τι θα συμβεί αν…;

Τι θα συμβεί αν…;

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Ένα νέο παιδί 15 ετών, ένα παιδί το οποίο δεν έχει μπει καλά-καλά στην εφηβεία του, μια παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη βλέπει τον κολλητό του να ξεψυχάει στα χέρια του μετά από σφαίρα αστυνομικού.

Μια ολόκληρη πόλη παίρνει φωτιά, μια χώρα παραδίνεται στο έλεος των εξεγέρσεων. Κάποιοι μιλούν για παρέμβαση του στρατού.

Τα χρόνια περνάνε και το νεαρό αυτό παιδί συλλαμβάνεται στην Κοζάνη για συμμετοχή σε ληστεία τράπεζας.

Η δημοσίευση της φωτογραφίας του, αμέσως μετά τη σύλληψη, προκαλεί σοκ και δέος. Η κακοποίηση του είναι εμφανής.

Το δικαστήριο τον καταδικάζει σε 15 χρόνια και 11 μήνες φυλακής.

Ο Νίκος Ρωμανός προσπαθεί να φτιάξει τη ζωή του μέσα στη φυλακή, παντρεύεται και δίνει εξετάσεις στις οποίες περνάει.

Έρχεται όμως και πάλι το ίδιο σύστημα και του απαγορεύει να παρακολουθήσει τα μαθήματα, με τη διαδικασία που προβλέπει ο νόμος, την ίδια στιγμή που το επιτρέπει σε άλλους κρατούμενους.

Τον θεωρούν επικίνδυνο.

Ο νεαρός ξεκινάει απεργία πείνας και σήμερα βρίσκεται στο νοσοκομείο Γ. Γεννηματάς , έχοντας συμπληρώσει 21 ολόκληρες μέρες χωρίς τροφή, με τους γιατρούς να προειδοποιούν πως η ζωή του κινδυνεύει.

Ο ίδιος γράφει σε επιστολή του:

«Την περασμένη άνοιξη έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από τη φυλακή και πέρασα σε μια πανεπιστημιακή σχολή στην Αθήνα. Με βάση τους δικούς τους νόμους, λοιπόν, από τον Σεπτέμβρη δικαιούμαι να αρχίσω να παίρνω εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθώ το πρόγραμμα της σχολής. Όπως είναι λογικό, οι αιτήσεις που έχω κάνει έχουν καταλήξει στα αζήτητα, γεγονός που με οδηγεί να διεκδικήσω αυτό το αίτημα με οδόφραγμα το σώμα μου. Σε αυτό το σημείο, είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσω το πολιτικό μου σκεπτικό ώστε να μπει ένα πλαίσιο γύρω από την επιλογή που πραγματοποιώ. Οι νόμοι, εκτός από εργαλεία ελέγχου και καταστολής, αποτελούν ταυτόχρονα και μια διατήρηση ισορροπιών ή αλλιώς αυτό που επιγραμματικά ονομάζουμε κοινωνικά συμβόλαια, αντανακλούν κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς και διαμορφώνουν τμηματικά ορισμένες θέσεις διεξαγωγής του κοινωνικού πολέμου. Γι’ αυτό και η επιλογή που κάνω θέλω να είναι όσο το δυνατόν πιο ξεκάθαρη: δεν υπερασπίζομαι τη νομιμότητά τους• αντίθετα, απευθύνω έναν πολιτικό εκβιασμό, ώστε να κερδίσω ανάσες ελευθερίας από την ισοπεδωτική συνθήκη του εγκλεισμού…»

Δεν θα μπω στη διαδικασία να σχολιάσω τα όσα αναφέρει ο Ρωμανός στην επιστολή του. Είναι προφανές πως η σκέψη του και η δράση του κινούνται γύρω από έναν πυρήνα θεώρησης των πραγμάτων που χαρακτηρίζει την αναρχική ιδεολογία, και για τα οποία θα μπορούσαν να γραφτούν χιλιάδες λέξεις.

Nομίζω ωστόσο πως είναι πολύ πιο σημαντικό κάποια ερωτήματα να τεθούν προς τη δικαιοσύνη και το κράτος:

Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος ενός κράτους δικαίου και ενός σωφρονιστικού συστήματος σε μια υποτίθεται φιλελεύθερη δημοκρατική χώρα;

Είναι δυνατόν να τιμωρείται ένας νέος (ακόμα και καταδικασμένος για βαριά εγκλήματα) επειδή επέλεξε να κάνει χρήση των νόμων που το ίδιο το κράτος έχει θεσπίσει;

Είναι δυνατόν να θέλουμε να λέμε πως ζούμε σε μια ευνομούμενη πολιτεία, όταν προεξοφλούμε την εγκληματική αδιαφορία που αγγίζει τα όρια της εκδίκησης;

Και σε τελική ανάλυση, έχει σκεφτεί κανένας από αυτούς τους φωτεινούς εγκεφάλους, οι οποίοι παγώνουν μπροστά στη θέα των απλών υπαλλήλων της τρόικας, τι ακριβώς θα συμβεί αν το Δεκέμβριο ο Νίκος Ρωμανός αφήσει την τελευταία του πνοή στο κρεβάτι του νοσοκομείου;

Διάβαζα πριν λίγο σε σχετική ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ πως «η Δημοκρατία δεν μπορεί να εκδικείται».

Αν αυτό πραγματικά το πιστεύετε κύριοι της κυβέρνησης δώστε λύση ΤΩΡΑ στο ζήτημα που θέτει ένα νέο παιδί, το οποίο έτσι κι αλλιώς κουβαλάει μέσα του πολύ περισσότερα τραύματα από την πλειοψηφία των νέων της εποχής.

Κάντε το Τώρα για έναν πολύ απλό μα συνάμα βασικό λόγο:

Η δημοκρατία συγχωρεί και δέχεται κάθε άποψη διαφορετική. Αλλιώς παύει να είναι δημοκρατία.

 

Email: lpapastergiou@larissanet.gr

Twitter: LPapastergiou

 

Επιστροφή επάνω