Advertisement
Αρχική » Απόψεις » Παπαστεργίου Λ. » Η μάχη ανάμεσα στις δυο Ελλάδες
Η ΜΑΧΗ ΘΑ ΕΝΤΑΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΡΥΦΩΘΕΙ

Η μάχη ανάμεσα στις δυο Ελλάδες

Η μάχη ανάμεσα στις δυο Ελλάδες

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Σήμερα η εφημερίδα που κρατάτε στα χέρια σας έχει γενέθλια. Κλείνει τον πρώτο της χρόνο και γιορτάζει. Ένας χρόνος που πέρασε, για άλλους βιαστικά, και για άλλους αργόσυρτα, μα για όλους αφήνοντας ίχνη που δεν πρόκειται να ξαναφήσει. Τα ίχνη πλέον θα είναι διαφορετικά. Νέου χρόνου, αλλιώτικων εμπειριών, διαφορετικών καταστάσεων…

Γιορτάζει και η στήλη. Πενήντα δύο φύλλα. Πενήντα χιλιάδες, και παραπάνω, λέξεις, σκόρπιες σκέψεις και πρωταγωνιστές της επικαιρότητας, σε μια προσπάθεια να αποκρυπτογραφηθούν όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, σε μια πόλη που ψάχνει κι αυτή να βρει την πυξίδα της στο αύριο.

Απόγευμα Τρίτης. Ψιλόβροχο και προσπάθεια εθνικής ανάτασης, έχοντας πιει λίγο τσίπουρο με τους κολλητούς και προσπαθώντας, για μια ακόμη φορά να ανιχνεύσουμε αυτά που πρόκειται να συμβούν. Το μυαλό μου στριφογυρίζει σε σκόρπιες ειδήσεις που αποτυπώθηκαν στο μεσοδιάστημα της εβδομάδας, με στόχο τη σύνθεση αυτής, της επετειακής, στήλης. Κοιτώ της σημειώσεις μου και πέφτω σε ένα κείμενο της Μαρίας Κατσουνάκη που δημοσιεύτηκε στην Καθημερινή, με τίτλο «Δύο Ελλάδες, Πέτρου και Πατούλη» :

«Το παρόν σημείωμα δεν θα είχε κανένα νόημα εάν τα δύο γεγονότα, που εμφανώς δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους, δεν είχαν συμπέσει στην ειδησεογραφία των τελευταίων ημερών», γράφει η Κατσουνάκη και συνεχίζει: «Από τη μία, ο αμφιλεγόμενος δήμαρχος Αμαρουσίου και, από προχθές, νέος πρόεδρος της Κεντρικής Ενωσης Δήμων Ελλάδος Γιώργος Πατούλης… Από την άλλη, ο αρχιμουσικός και διευθυντής της Καμεράτας – Ορχήστρας Φίλων της Μουσικής, Γιώργος Πέτρου. Η διεθνής τροχιά της Ορχήστρας επιβεβαιώθηκε και προχθές το βράδυ στο Μέγαρο Μουσικής, σε μια σπάνια, υψηλής τεχνικής αρτιότητας, αισθητικής, συνύπαρξης και αρμονίας, εμφάνιση με μουσική μπαρόκ και τέσσερις νέους και κορυφαίους, ξένους, κόντρα τενόρους…»

Η αρθογράφος επιχειρεί μια αντιδιαστολή της ελληνικής πραγματικότητας, χρησιμοποιώντας δυο πρόσωπα, που είδαν την εβδομάδα που μας πέρασε το όνομά τους να απασχολεί την επικαιρότητα, και καταλήγει στο συμπέρασμα της:
«Οι δύο αυτές Ελλάδες είναι ολοένα και περισσότερο δύο διαφορετικές επικράτειες, που από μια (μεταφυσική) ειρωνεία της τύχης και μια (πραγματική) αποτυχία της πολιτικής, συνυπάρχουν κάτω από την ίδια «στέγη». Μιλούν άλλη γλώσσα, ζουν σε διαφορετική εποχή. Η πρώτη είναι η Ελλάδα της διαρκούς χρεοκοπίας (ο χρόνος παραμένει ενεστώτας)• η δεύτερη, είναι η Ελλάδα των νέων ανθρώπων, που αναδύεται, στελεχώνεται, δυναμώνει, ερήμην των πολιτικών. Βασίζεται σε πολλή δουλειά, εκπαίδευση, ταλέντο, δεξιότητες, συνεργασία με τον υπόλοιπο κόσμο, αξιολόγηση –και αξιοκρατία– με γνώμονα διεθνή δεδομένα.

Δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι και οι δύο Ελλάδες θα βαδίζουν παράλληλα. Και οι δύο έχουν πιστούς οπαδούς. Το ανησυχητικό είναι ότι το σύνολο του πολιτικού προσωπικού, απ’ όλα τα κόμματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις, υποστηρίζει στα λόγια τη δεύτερη και τάσσεται θεαματικά, με τις πράξεις, στο πλευρό της πρώτης».

Απόγευμα Τρίτης. Το ψιλόβροχο δυναμώνει. Οι δρόμοι μοιάζουν έρημοι. Η προσπάθεια εθνικής ανάτασης μοιάζει να κατέληξε σαν τον άμοιρο ασθενή, σε ένα φτωχικό κρεβάτι νοσοκομείου, αφού είχε προηγηθεί μια έξοδος μετά συζύγου στον καθωσπρεπισμό της μικρής επαρχιακής πόλης. Η Κατσουνάκη έχει δίκιο. Οι δυο Ελλάδες θα βαδίσουν παράλληλα. Μα πάντα όμως έτσι γινόταν. Πάντα υπήρχαν αυτές οι δυο Ελλάδες. Παντού. Και φυσικά στη Λάρισα.

Το μυαλό μου πηγαίνει σε μια φίλη αγαπημένη. Σε ένα πλάσμα μοναδικό, το οποίο κατάφερε να σπάσει τα δεσμά, τόσο της καθημερινότητας μα πάνω απ’ όλα αυτής της επαρχιώτικης νοοτροπίας που σε καθηλώνει και δεν σου επιτρέπει να δεις τα πράγματα σφαιρικά. Αυτής που σε αναγκάζει να μετράς επετείους και γεγονότα με βάση τον χρόνο και όχι με βάση την εμπειρία που έχει καταστεί ένα με το είναι σου, αποτέλεσμα δουλειάς, τριβής και προσωπικής ολοκλήρωσης.

Αμερική, Ευρώπη, Άπω Ανατολή. Νέα Υόρκη, Παρίσι, Βιέννη, Άμστερνταμ, σε όλες τις μεγάλες αίθουσες του κόσμου, σε όλες τις πρωτεύουσες της οικουμένης. Η καλύτερη και εγκυρότερη πρέσβης μιας μικρής πόλης. Αυτό το διάστημα στην Λυρική Σκηνή της Αθήνας. Η Μυρτώ Παπαθανασίου είναι ίσως το πρόσωπο που θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κάποιος που θα ήθελε να στήσει την αντιδιαστολή της Κατσουνάκη με λέξεις δικές μας. Ντόπιες. Της Λάρισας. Είναι το πρόσωπο που μπορεί να ξεπροβάλει σαν άλλη ηλιαχτίδα και να φωτίσει μια μίζερη καθημερινότητα σε μια πόλη που δείχνει απλά να μετρά τον χρόνο και να μην αλλάζει ποτέ. Είναι σίγουρα το πρόσωπο που θα ήθελα να χρησιμοποιήσω ως πρωταγωνιστή σ’ αυτή την επετειακή στήλη.

Απόγευμα Τρίτης. Δυο γουλιές καφές και βουτιά στις ωραίες αναμνήσεις. Σ’ αυτές που σε σημαδεύουν και σου αφήνουν ωραία γεύση. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 πρέπει να ήταν, μέσα στο φοιτητικό δωμάτιο της Μυρτώς, ένα τέτοιο απόγευμα που το ψιλόβροχο έδινε το δικό του ρυθμό στην παράσταση που ανέβαζε η παγωμένη βασίλισσα του Βορρά, η Θεσσαλονίκη. Το παράθυρο ανοιχτό και γέλια, γέλια πολλά. Η Μυρτώ σηκώνεται και βάζει στο πικάπ μια εκτέλεση από όπερα με πρωταγωνίστρια την Μαρία Κάλλας. «Ή θα την αγαπήσεις για πάντα ή δεν θα ξανακούσεις ποτέ…», λέει με αυτοπεποίθηση. Μετά από λίγο δάκρυα κυλούν στα μάγουλα… Ήξερε. Ήξερε από συναίσθημα και τι μπορεί αυτό να δημιουργήσει. Ίσως γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, μετά από πολλά χρόνια και σε ρόλους διαφορετικούς, όταν την υποδέχομαι στη Λάρισα, με το μαγνητοφωνάκι το δικό μου αυτή τη φορά στο «on», μου λέει: «Ο κόσμος θέλω να νιώθει έντονα συναισθήματα. Γέλια, χαρά, λύπη, κλάμα, όλα αυτά. Για μένα αυτά είναι τα σημαντικά. Άκου τώρα κάτι εκπληκτικό, νομίζω, που μου συνέβη. Ήρθε και με βρήκε κάποια στιγμή στη Ρώμη μια κυρία, η οποία με ενημέρωσε πως με είχε δει μαζί με τον άντρα της στην Τραβιάτα, την παράσταση που ανεβάσαμε μαζί με τον Τζεφιρέλι, πάλι στη Ρώμη ένα χρόνο νωρίτερα. Το συγκεκριμένο ζευγάρι δεν μπορούσε να τεκνοποιήσει για χρόνια. Το κατάφερε εκείνο το βράδι, ακούγοντας Τραβιάτα. Δεν ξέρω τι τους συνέβη, πάντως μου εξήγησε πως πέρασαν μαγικά. Και πως τώρα έχουν ένα κοριτσάκι που το λένε Βιολέτα, του έδωσαν το όνομα της ηρωίδας της Τραβιάτα. Δεν είναι υπέροχο;»

Υπέροχο είναι. Βράδυ Τρίτης. Πενήντα χιλιάδες και ίσως παραπάνω λέξεις δέχονται άλλες χίλιες, αυτή τη φορά με πρωταγωνίστρια την Μυρτώ, το κορίτσι από τη Λάρισα που λάμπει στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου, μαγεύοντας χιλιάδες ανθρώπους, διαφορετικής κουλτούρας και νοοτροπίας. Είναι η Μυρτώ σήμερα που γίνεται η αφορμή να γραφούν λίγες ακόμα λέξεις για μια χώρα που εξακολουθεί να κινείται στους ρυθμούς της χρεοκοπίας και η οποία δείχνει να ακολουθεί την ίδια πορεία, μονότονα και βιαστικά, προς την άβυσσο. Τα σημάδια δεν είναι θετικά. Ούτε οι αναλύσεις. Ούτε τα όσα προκύπτουν, τόσο από το προσκήνιο, πολύ δε περισσότερο από το παρασκήνιο των πρωταγωνιστών της πολιτικής μας ζωής. Η Κατσουνάκη έχει δίκιο. «Η Ελλάδα της διαρκούς χρεοκοπίας» και «η Ελλάδα των νέων ανθρώπων, με δεξιότητες, ταλέντο…». Η μάχη ανάμεσα στις δυο Ελλάδες θα συνεχιστεί. Και θα κορυφωθεί.

Γι’ αυτά όμως έχουμε χρόνο. Ίσως στις υπόλοιπες πενήντα χιλιάδες λέξεις, με άξονα διαφορετικούς πρωταγωνιστές, να βρεθούμε απέναντι σε γεγονότα πιο συνταρακτικά. Κανείς δεν ξέρει άλλωστε τι μπορεί να ξημερώσει. Ένα όμως είναι βέβαιο: πως όσο η ζωή προχωρά και είσαι μέσα στο παιχνίδι της, τόσο έχεις τη δυνατότητα να ζήσεις το δικό σου όνειρο. Το «φωνάζει» τραγουδώντας η Μυρτώ…

Χρόνια μας πολλά!

E mail: lpapastergiou@larissanet.gr
Twitter: Lpapastergiou

Δημοσιεύτηκε στην έντυπη Larissanet στη στήλη Υπογείως

Επιστροφή επάνω