Αρχική » Απόψεις » Τσιτσανούδη Ν. » Το χαμένο στοίχημα με την καθαριότητα. Της Νικολέττας Τσιτσανούδη
ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΤΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΜΕΣΑΓΓΑΛΩΝ

Το χαμένο στοίχημα με την καθαριότητα. Της Νικολέττας Τσιτσανούδη

Το χαμένο στοίχημα με την καθαριότητα. Της Νικολέττας Τσιτσανούδη

Συνηθίζουμε να απασχολούμε στήλες αυτής της κατηγορίας με θέματα πολιτικής, αναλύσεις γεγονότων και άλλα «αναβαθμισμένα» ζητήματα. Σήμερα, θα ήθελα να γράψω λίγα πράγματα για το ταπεινό για ορισμένους ζήτημα της καθαριότητας των κοινόχρηστων χώρων. Συγχωρέστε με εάν ακούγεται κοινό και εξαιρετικά καθημερινό, αλλά η αισθητική των σκουπιδιών δεν πρέπει να υποτιμάται.

Αναφέρομαι στον παραθεριστικό οικισμό των Μεσαγγάλων, είναι γνωστή άλλωστε η σχέση μου με την περιοχή που υποστηρίζω χρόνια, μιας και λίγες μέρες του καλοκαιριού τις περνώ σε αυτό το μέρος με την υπέροχη φυσική ομορφιά, την οποία ορισμένοι βάναυσα κακοποιούν, με τις πράξεις τους και τις αμέλειές τους. Επιλέγω να αναφερθώ στην περιοχή στο τέλος της θερινής τουριστικής περιόδου, μιας και δεν ήθελα να θίξω τις προσδοκίες των καταστηματαρχών να δουλέψουν το καλοκαίρι. Θεώρησα ότι θα ήταν αρνητικό για την εικόνα της περιοχής, να κάνω κριτική για τα σκουπίδια στην έναρξη της τουριστικής σαιζόν. Τώρα όμως που φθινοπωριάζει κι ο κόσμος επιστρέφει στην έδρα του, είναι ευκαιρία να γίνει ένας απολογισμός, μπας και τον θυμηθούμε τη νέα σαιζόν και πράξουμε αναλόγως. Επίσης, εύχομαι τη στήλη αυτή- γράμμα, να τη διαβάσει ο δήμαρχος της περιοχής, που ορκίστηκε πρόσφατα. Του τα γράφω, διότι δεν είχαμε την τιμή και τη χαρά να τον δούμε στα Μεσάγγαλα, τις ημέρες των διακοπών. Αναρωτιέμαι βέβαια, δεν έπρεπε ο δήμαρχος ή ένας αντιδήμαρχος τουλάχιστον να περάσει μία βόλτα από τα Μεσάγγαλα τις ημέρες του καλοκαιριού να δει τον κόσμο, να τον δουν οι δημότες και οι παραθεριστές και να κουβεντιάσει μαζί μας για τυχόν προβλήματα που υπάρχουν; Ακόμη και επικοινωνιακά να το δει κανείς, ωφέλιμο θα του, μας, ήταν.

Επιθυμώ λοιπόν δημόσια να εκφράσω τη μεγάλη μου στενοχώρια για τα τρομακτικά προβλήματα καθαριότητας που αντιμετωπίσαμε φέτος το καλοκαίρι, με τους υπερχειλίζοντες κάδους καθαριότητας, οι οποίοι ήταν λιγοστοί και οι ασθμαίνοντες υπάλληλοι καθαριότητας μετά βίας «τους πάλευαν». Με νοσταλγία θυμόμουν παλαιότερες εποχές που και τον δήμαρχο έβρισκες στους δρόμους του οικισμού για να του γκρινιάξεις για αυτά και άλλα θέματα. Και ανθρώπους της καθαριότητας έβλεπες να περπατούν τον κεντρικό δρόμο και να μαζεύουν με την τσουγκράνα τους τα σκουπίδια. Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι οι περικοπές στους δήμους είναι τρομακτικές και ούτε λόγος για αυτήν την πολυτέλεια. Δεν αντιλέγω μαζί σας. Αλλά υπήρχαν και άλλες λύσεις.

Η μία θα ήταν να αυξηθούν οι κάδοι καθαριότητας, έστω και ρεφενέ, με πρωτοβουλία του δήμου. Η άλλη θα ήταν να απευθύνει ο τοπικός «άρχοντας» μία έκκληση για καθαριότητα στους δημότες, να τους ευαισθητοποιήσει βρε αδελφέ, για τα αυτονόητα, ότι δηλαδή πετάμε τα σκουπίδια στον κάδο, και όχι στην αυτοσχέδια χωματερή, ότι δένουμε τη σακούλα των σκουπιδιών πριν την πετάξουμε και δεν αδειάζουμε το καλάθι, ότι ένα κι ένα κάνουν δύο…Να τους πάρει από το χεράκι και να τους μάθει τα αυτονόητα, να κάνει τον δάσκαλο, εάν ο δάσκαλος δεν έκανε σωστά τη δουλειά του για να φτάσουμε στο σημείο του αίσχους με την αισθητική των σκουπιδιών.

Επιπλέον, ασυνείδητος οδηγός σκότωσε ένα κουτάβι στον κεντρικό δρόμο και το παράτησε. Έτρεχαν κάποιοι ευαισθητοποιημένοι γείτονες κι εμείς μαζί να το μαζέψουμε. Ενημερώσαμε τους ανθρώπους της καθαριότητας, μας παρέπεμψαν σε ένα τηλέφωνο στο δήμο, πήραμε τηλέφωνο, δεν το σήκωνε κανείς. Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Ιστορίες καθημερινής τρέλας.

Η έννοια της ατιμωρησίας εγκαταστημένη για τα καλά στη συνείδηση των…ασυνείδητων. Δεν φτάνει το ότι οι άνθρωποι ξέρουν ότι μπορούν να βρωμίζουν ατιμώρητοι, δεν βλέπουν και κανένα αρμόδιο να τους θυμίζει το αυτονόητο, φυσικό είναι να αισθάνονται πανευτυχείς και να συνεχίζουν. Επίσης, δεν διαμαρτύρεται κανείς, διότι σου λέει, εγώ τώρα θα γίνω ο κακός;;;

Όσο για ιστορίες εθελοντισμού, π.χ. να μαζευτούμε μια ομάδα να μαζέψουμε τα σκουπίδια ενός δρόμου, ούτε κουβέντα! Καθηγητής του Χάρβαρντ μου έλεγε πρόσφατα ότι φοιτητές του Χάρβαρντ ήρθαν στην Ελλάδα και έκαναν εθελοντικό καθαρισμό παραλίας και το χάρηκαν πολύ. Τώρα θα μου πείτε τι συζητάμε…

Όχι δεν πρέπει να τα εγκαταλείπουμε αυτά, ούτε να τα υποτιμάμε. Ας μην ξεχνάμε ότι οι εικόνες που παρέχουμε στα παιδιά μας τα εκπαιδεύουν αναλόγως, κι είναι αθλιότητα να μυείς και τα παιδιά στη μαύρη αισθητική των σκουπιδιών. Παντός είδους.

Επιστροφή επάνω