Αρχική » Απόψεις » Παπαστεργίου Λ. » Η Μάρα, η σάρα και το κακό μας συναπάντημα
ΟΛΟΙ ΨΑΧΝΟΥΝ ΓΙΑ ΝΕΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

Η Μάρα, η σάρα και το κακό μας συναπάντημα

Η Μάρα, η σάρα και το κακό μας συναπάντημα

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να γίνει ο Μάξιμος Χαρακόπουλος «ευτυχισμένος» και όλοι οι υπόλοιποι (πλην ορισμένων τελευταίων κομματικών απολιθωμάτων) να πιάνουμε το κεφάλι μας, όπως μετά από ένα έντονο βράδυ κατανάλωσης μεγάλης ποσότητας αλκοόλ; Ή για να μην σας κουράζω, πόσες πιθανότητες υπάρχουν να δούμε τον Γιώργο Σουφλιά να στρίβει από την Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, να κατεβαίνει την Ηρώδου του Αττικού και να «παρκάρει» στο Προεδρικό Μέγαρο, ως ο επόμενος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας;

Η αλήθεια, και η απάντηση φυσικά, στο παραπάνω ερώτημα είναι πως «μετά τον Κάρολο Παπούλια στον συγκεκριμένο ρόλο, όλα είναι πιθανά». Από τη στιγμή που ένας πολιτικός όπου έμεινε στην ιστορία ως ο «δανειστής» του Ανδρέα Παπανδρέου για την περίφημη ροζ βίλα, ένας εκ των στενών του φίλων δηλαδή που του έδωσαν το άλλοθι για το «μαύρο χρήμα», έφτασε να γίνει ο πρώτος πολίτης της χώρας, γιατί δηλαδή να μην μπορεί να υπηρετήσει τη συγκεκριμένη θέση και ο Γιώργος Σουφλιάς; Ή για να μην μείνω στον Λαρισαίο, γιατί να μην γίνει Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ο Φώτης ο Κουβέλης ή ο Νικήτας ο Κακλαμάνης, όπως πρότεινε πριν λίγο καιρό ο Γιώργος Καρατζαφέρης ή η Μαρία η Δαμανάκη;

Λίγους μήνες πριν την αλλαγή ενοίκου στο Προεδρικό Μέγαρο, κάτι που πυροδοτεί εκ των πραγμάτων πολιτικές εξελίξεις, ο κατάλογος των υποψηφίων Προέδρων αρχίζει και μεγαλώνει, με κριτήρια εντελώς υποκειμενικά και προσωπικά για όποιον «βλέπει φως και μπαίνει». Με άλλα λόγια, ο καθένας, για δικούς του διαφορετικούς λόγους, είτε προσωπικούς είτε επειδή παίζει τον ρόλο του «λαγού», πετάει και από ένα όνομα στον μύλο της πολιτικής επικαιρότητας, ζεσταίνοντας έτσι το κλίμα ενόψει πολιτικών εξελίξεων.

Κάπως έτσι φαντάζομαι και ο Μάξιμος σκέφτηκε πως καλό θα ήταν να «πέσει» στην πιάτσα και το όνομα του Σαρακατσάνου, σε συνδυασμό με αυτό του Σταύρου Δήμα, δυο πολιτικών που συνέδεσαν το όνομά τους με τη ΝΔ, για να εξυπηρετήσει την δική του προσωπική στρατηγική, η οποία αυτό τον καιρό είναι «πυροβολούμε τον πιανίστα της Συγγρού και υπερτονίζουμε την αυθεντική κομματική μας ταυτότητα».

Ποιο όμως το όφελος της χώρας; Τι συμφέρει τον τόπο, τη δεδομένη χρονική στιγμή που το πτώμα των κομμάτων έχει βρωμίσει και οι ναζί έπιασαν στασίδι στο κοινοβούλιο; Τι ανάγκη έχει ο τόπος την ώρα που η κρίση έχει διαβρώσει τα σωθικά των ελληνικών σπιτιών; Ποιο είναι το πρόσωπο εκείνο που μπορεί να εκφράσει την αναγέννηση μιας χώρας, η οποία δεν λέει να βγάλει το κεφάλι στον αφρό, παρά συνεχίζει να στροβιλίζεται στον πυθμένα της ευρωπαϊκής αβεβαιότητας και της εγχώριας ανικανότητας;

Αυτή τη μικρή λεπτομέρεια, όπως προκύπτει από τα παραπάνω ερωτήματα, φαίνεται πως αγνοούν όλοι όσοι προστρέχουν αυτό το χρονικό διάστημα να προτείνουν ονόματα για την Προεδρία. Δεν ξέρω πόσο σοβαρά μπορεί να πάρει κανείς το όνομα του Νικήτα Κακλαμάνη ή του Γιώργου Σουφλιά, όλο αυτό το σκηνικό όμως θυμίζει εκείνες τις συγκλονιστικές στιγμές, το κρύο βράδυ του Νοέμβρη του 2011, όπου η χώρα παρέπαιε χωρίς κυβέρνηση και η «υπεύθυνη πολιτική ηγεσία» διαπραγματεύονταν στα σοβαρά το όνομα του Φίλιππα Πετσάλνικου για Πρωθυπουργό της χώρας! Με άλλα λόγια η κωμωδία που δεν απέχει παρά λίγα μόνο βήματα από την τραγωδία, συνεχίζεται να γράφεται με τα ίδιο ακριβώς μελάνι του χρεοκοπημένου πολιτικού προσωπικού.

Δυστυχώς όσοι ρίχνουν ονόματα στον ανεμιστήρα της Προεδρολογίας φαίνεται να μην αντιλαμβάνονται πως τα τέσσερα χρόνια που προηγήθηκαν επέφεραν μια σημαντική ρήξη ανάμεσα στους πολίτες και το πολιτικό σύστημα. Φαίνεται επίσης πως δεν αντιλαμβάνονται πως η ρήξη προχώρησε σε τέτοιο βαθμό που διαίρεσε και την ίδια την κοινωνία.

Το όνομα που θα προταθεί ως ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι μια χρυσή ευκαιρία για πολιτική αναγέννηση. Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορεί να σηματοδοτεί ούτε τους νταβατζήδες του παρελθόντος, ούτε την αποτυχημένη κομματοκρατία του χθες, ούτε την καταδικαστική για τη χώρα μετριότητα ενός Μεταπολιτευτικού συστήματος εξουσίας. Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να συμβολίζει την ενότητα και μια νέα αρχή για ολόκληρο το έθνος. Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να συμβολίζει τη φωτεινότητα, την ηθική, τη γνώση, την εμπειρία. Ο επόμενος Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα πρέπει να σηματοδοτεί μια εντελώς νέα πορεία για τη χώρα και το έθνος.

Αν λοιπόν αφήσει κανείς στην άκρη όλες τις γελοιότητες που ακούγονται με… τη Μάρα, τη Σάρα και το κακό μας συναπάντημα, το ερώτημα είναι ένα: το πολιτικό σύστημα θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ή θα αυτοπυροβοληθεί και πάλι; Η απάντηση στις οθόνες μας σε πολύ λίγο καιρό.

E mail: Lpapastergiou@larissanet.gr
Twitter: LPapastergiou

Το παρών δημοσιεύτηκε στην έντυπη Larissanet στη στήλη «Υπογείως»

Επιστροφή επάνω