Αρχική » Απόψεις » Κουρτεσιώτης Β. » Νυχτιά εβένινη σ​ε καιγόμενους Ουρανούς. Του Βαγγέλη Κουρτεσιώτη

Νυχτιά εβένινη σ​ε καιγόμενους Ουρανούς. Του Βαγγέλη Κουρτεσιώτη

Νυχτιά εβένινη σ​ε καιγόμενους Ουρανούς. Του Βαγγέλη Κουρτεσιώτη

Αγεωγράφητα τα κομμάτια του μυαλού.

Σμιλεύουν εικόνες, χωνευτήρι ανέμων.

Καταπίνουν ανάσες, ασκοί Αιόλου ανοίγουν

εκεί στους τόπους λησμονιάς.

 

Χιτώνας πορφυρός στα χέρια του Ερμή.

Μου τον έκλεψαν εκείνο το βράδυ που σε

κρατούσα στην αγκαλιά μου.

 

Νυχτιά εβένινη σ​ε καιγόμενους Ουρανούς.

Οι κούπες των Θεών ράγισαν.

Κηρύκειο στα χέρια σου ουρλιάζει σαν

στόμα ματωμένου αγγέλου.

 

Αλησμόνητη η μοναξιά. Λησμονημένη και εσύ

στα όνειρά μου. Κρατάς την χαίτη του Πήγασου,

χαϊδεύεις τα ματωμένα πλευρά του.

 

Ταξίδια στους ουρανούς σου κάνω. Πέπλο σχισμένο

σε μονοπάτια αταξίδευτα γύρευα.

Το δικό σου πέπλο το έφτιαξε στον αργαλειό της η Πηνελόπη.

Εκείνους τούς αιώνες που ακόμη ήμουνα ζωντανός.

 

Σ΄ εκείνους τους αιώνες που βρακιά μνηστήρων μπάλωνε.

Κέρας σε χέρια βαρβάρων σαλπίζουν τον ερχομό της άγνοιας.

Αγκωνάρι ματωμένο με αλυσοδεμένο τον Προμηθέα και Εσύ

την καρδιά του να κρατάς στα χέρια σου.

 

Μονόλυκος σκαρφαλωμένος στην κορφή της ψυχής σου

ουρλιάζω στα ματωμένα φεγγάρια σου.

Αστραπές στο Άπειρο εκεί που η Λήθη γκαστρωμένη,

λαβωμένη, την Ελπίδα γεννάει.

 

Γεννήτορας ο πόνος. Μαία η μοναξιά.

Αγκωνάρια. Θεόπετρες.

Ψιχαλίζει στα αλώνια της καρδιάς μας.

Γυμνός γυρεύω τα όνειρά μου στον Λαβύρινθό σου.

 

Εταίρα καθισμένη στα γόνατα του Οδυσσέα αναζητάς

την Ματωμένη Ιθάκη σου. Βωμοί, χαλκάδες, Ναοί…

Τα αγάλματα στα βάθρα τους τα χέρια τους σηκώνουν.

Ο Κούρος σιωπηλός…Η Αφροδίτη Γυναίκα…

 

Αιώνες…Αιώνες…Αιώνες,,,

Χωνευτήρι ανέμων είμαι…

 

Γυμνός γυρεύω τα όνειρά μου στον λαβύρινθό μου…

 

Επιστροφή επάνω