Αρχική » Άρθρα » Γεωπολιτικές επιπτώσεις στην Ελλάδα, από τις κυρώσεις στη Ρωσία

Γεωπολιτικές επιπτώσεις στην Ελλάδα, από τις κυρώσεις στη Ρωσία

Γεωπολιτικές επιπτώσεις στην Ελλάδα, από τις κυρώσεις στη Ρωσία

Του Αντώνη Κοκορίκου

Η Ελλάδα δεν είχε κανέναν λόγο να συμφωνήσει στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας και μάλιστα χωρίς όρους. Θα ήταν πολύ διαφορετική η συζήτηση, αν οι ΗΠΑ και η ΕΕ συμφωνούσαν μετά από ελληνική επιμονή, να ακολουθήσουν την ίδια πολιτική κυρώσεων και εναντίον της Τουρκίας, η οποία κατέχει παράνομα την Κύπρο από το 1974. Εδώ όμως συμβαίνει το εξής παράδοξο: Η Ελλάδα και η Κύπρος επιβάλουν κυρώσεις στη Ρωσία επειδή υποτίθεται ότι αλλάζει τα σύνορα στην Ευρώπη, ενώ οι σύμμαχοι αλλά και εμείς οι ίδιοι δεν επιβάλουμε κυρώσεις στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ επιμένουν να λένε ότι πρόκειται για διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά μόνον οι δημοσιογράφοι έκαναν αυτή την ερώτηση. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος που ήταν υπουργός Εξωτερικών και πρόεδρος του Συμβουλίου υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ το προηγούμενο εξάμηνο, δεν άνοιξε ποτέ το στόμα του να το ξεστομίσει, αν και πολλοί δημοσιογράφοι το επισημαίναμε.

epiptoseis

Η ευκαιρία να πιέσουμε υπέρ των ελληνικών εθνικών θεμάτων πέρασε ανεκμετάλλευτη. Αν είχαμε έναν σωστό, επαγγελματία και έντιμο πολιτικό στη θέση του υπουργού Εξωτερικών θα ήταν διαφορετικά. Αν η ΕΕ δεν μας έδινε το αυτονόητο αντάλλαγμα, να εφαρμόσει και εναντίον της Τουρκίας τις ίδιες κυρώσεις, για τον ίδιο λόγο, τότε και η Ελλάδα και η Κύπρος θα ψηφίζαμε εναντίον της απόφασης, ή έστω αν δεν εμποδίζαμε την απόφαση, (είμαστε πολύ μικρή χώρα με μικρή επιρροή και πρέπει να έχουμε συνείδηση της αδυναμίας μας) θα εξαιρούσαμε τους εαυτούς μας και από τις κυρώσεις και από τα αντίποινα της Ρωσίας. Αντιθέτως για πολιτικούς λόγους θα μπορούσαμε να διπλασιάσουμε τις εξαγωγές μας στη Ρωσία οι οποίες είναι πολύ μικρές, μόλις 406 εκατομμύρια ευρώ.

Το να περιμένεις ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική από τον Βαγγέλη Βενιζέλο, «είναι σαν να περιμένεις καλλιγραφίες από της μαϊμούς τον κώλο», που λέει και η παροιμία.
Όταν ο Νάσος Αθανασίου, τον ρώτησε πριν λίγες μέρες στην επιτροπή Εξωτερικών υποθέσεων της Βουλής, αν του στοιχίζει καθόλου που δεν ανέλαβε η Ελλάδα καμιά πρωτοβουλία όπως είχε κάνει ο Ανδρέας Παπανδρέου στο παρελθόν (κι έσωσε τον Αραφάτ και τους Παλαιστίνιους από τη Βηρυττό), το μόνο που είχε βρει να απαντήσει ήταν ότι οι συνθήκες είναι τώρα διαφορετικές. Πράγματι τότε ήταν περισσότερο αντίξοες οι συνθήκες, αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου τόλμησε να ενεργήσει με βάση την «ηθική» και όλες οι χώρες έμειναν με σεβασμό απέναντί του. Οι Παλαιστίνιοι ακόμη το θυμούνται κι εμείς αισθανόμαστε ακόμα υπερήφανοι.

Η οικονομική ζημιά την οποία παθαίνουμε χωρίς λόγο με τον αποκλεισμό και των ελληνικών αγροτικών προϊόντων, δεν είναι η μοναδική ζημιά. Η αμερικανική περικύκλωση της Ρωσίας, με διακηρυγμένο στόχο (από τον Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι εδώ και πολλά χρόνια) να γίνει μια μικρή – μεσαία χώρα, όπως έγινε και η Τουρκία μετά το 1922 όταν διαλύθηκε η Οθωμανική αυτοκρατορία, υλοποιείται όχι μόνον στην Ουκρανία, αλλά και στον Καύκασο. Σε αυτή την περιοχή, με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τα σύνορα της Ρωσίας, υποχώρησαν έως και 1.000 χιλιόμετρα, χωρίς να έχει προηγηθεί πόλεμος. Πριν από τη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης, τα εδάφη αυτά κατέχονταν για αιώνες από τη Ρωσία της αυτοκρατορικής εποχής, διάδοχος της οποίας ήταν η ΕΣΣΔ, διάδοχος της οποίας είναι η Ρωσία. Κατά το διεθνές δίκαιο, τα διάδοχα κράτη έχουν δικαιώματα, τα οποία φυσικά πρέπει να είναι και σε θέση να υπερασπίσουν, αλλιώς θα τα χάσουν, όπως η Ελλάδα το 1922 δεν μπόρεσε να εφαρμόσει τη συνθήκη των Σεβρών κι έτσι το 1924 αναγκάστηκε να υποχωρήσει στη συνθήκη της Λωζάννης, την οποία αγωνίζεται να υπερασπίσει έκτοτε.

Η Ρωσία σε κρίσιμες στιγμές έχει υποστηρίξει την Ελλάδα στα εθνικά της θέματα, φυσικά όταν και τα συμφέροντά της δεν είναι αντίθετα. Δεν έχουμε κανένα λόγο να γίνουμε εχθροί της Ρωσίας ασκώντας μια επιθετική ρητορική σαν του Βαγγέλη Βενιζέλου, ο οποίος έσπευσε να ταξιδέψει στην Ουκρανία για να υποστηρίξει τη νεοφασιστική κυβέρνηση Κουΐσιλνγκς του Κιέβου, κάνοντας τους Έλληνες της Ουκρανίας στόχο των φασιστικών ένοπλων ομάδων, και υπονομεύοντας την προνομιούχο θέση που έχουν μεταξύ των «Ρωσόφωνων» συμπατριωτών τους. Αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τους Έλληνες, τουλάχιστον μην τους υπονομεύεις.

Έλληνες υπάρχουν όχι μόνον στην Ουκρανία (και στην Κριμαία φυσικά η οποία ενσωματώθηκε βελούδινα στη Ρωσική Ομοσπονδία) αλλά σε όλες τις χώρες της πρώην ρωσικής αυτοκρατορίας και της πρώην ΕΣΣΔ, δηλαδή σε όλες τις ανεξάρτητες δημοκρατίες του Εύξεινου Πόντου και του Καυκάσου. Μάλιστα οι Έλληνες της Κριμαίας, θεωρούνται ΓΗΓΕΝΕΙΣ από τους Ρώσους και μέσω των Ελλήνων θέλουν να ανάγουν την κατοχή της στους προϊστορικούς χρόνους.  Σε όλες αυτές τις χώρες, έχουν άριστες φιλικές σχέσεις με τους Ρώσους, οι οποίοι έχουν επιρροή, και στρατιωτικές βάσεις, ακόμα κι αν αυτές οι χώρες ανήκουν στο ΝΑΤΟ (!!!) όπως η Αρμενία, ή το Καζακστάν, το Κιργιστάν, και άλλες τέσσερις δημοκρατίες της Κασπίας. Ο Βενιζέλος δεν αντιλαμβάνεται ότι εκθέτει όλους αυτούς τους Έλληνες σε κίνδυνο, ταυτιζόμενος με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, χωρίς κανένα όφελος ή αντάλλαγμα.

Η περιοχή του Καυκάσου, (Γεωργία, Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν) δεν είναι μικρότερης στρατηγικής σημασίας από την Ουκρανία. Αντιθέτως οι ΗΠΑ την θεωρούν σημαντικότερη. Η Τουρκία έχει επίσης τεράστιο ενδιαφέρον να μονοπωλήσει την επιρροή στην περιοχή και προσπαθεί να βγάλει τους Έλληνες (που είναι χριστιανοί) από τα πόδια της, για να προωθήσει τα συμφέροντά της στις χριστιανικές χώρες. Τις μουσουλμανικές τις θεωρεί, υποψήφιες για ένταξη στη Μεγάλη Τουρκία και μέσω αυτής στην αμερικανική επιρροή.

Η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, με τεράστια γεωπολιτική προίκα. Με την προϋπόθεση ότι μπορεί να την διαχειριστεί υπέρ των συμφερόντων των Ελλήνων. Αλλιώς είναι μειονέκτημα και χάνουμε την κυριαρχία μας, όταν ακολουθούμε πιστά σαν σκυλάκια τις ΗΠΑ, χωρίς δική μας φωνή. Δυστυχώς η φωνή του Βενιζέλου είναι η ηχώ των ΗΠΑ και της Γερμανίας. Δική μας φωνή δεν έχουμε. Επαναλαμβάνουμε ότι ακούμε από το διευθυντήριο.

Μακροπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα, η Ελλάδα, δεν μπορεί παρά να ασκεί την εξωτερική πολιτική που της υπαγορεύει η γεωγραφία της. Ανήκουμε στα Βαλκάνια, και συνορεύουμε με χώρες που είναι στενά συνδεδεμένες με τη Ρωσία, όπως η Βουλγαρία, η Σερβία και η Ρουμανία. Η Ρωσία βρίσκεται σε απόσταση 19 ωρών με το καράβι. Αν τα σύνορα παραμένουν ανοιχτά, φτάνουμε σε μία μέρα στη Ρωσία οδικώς. Τα ελληνικά προϊόντα μπορούν να ταξιδέψουν τόσο γρήγορα στη Ρωσία όσο και στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας. Το ίδιο εύκολα μπορούν να έρθουν και οι Ρώσοι τουρίστες στην Ελλάδα και οι τουριστικές υπηρεσίες είναι σαν τις εξαγωγές προϊόντων. Γιατί θα πρέπει να στερηθούμε τις ανταλλαγές με μια χώρα που ξεπερνάει μόνη της τη Γερμανία και τη Γαλλία μαζί;

Μάλιστα τα ελληνικά προϊόντα δύσκολα ανταγωνίζονται τα γερμανικά ή τα γαλλικά, αλλά σχετικά ευκολότερα τα ρωσικά. Χώρια που οι Ευρωπαίοι δεν αγοράζουν τις ελληνικές γούνες. Γιατί να στερηθούμε τη γεωπολιτική της υποστήριξη στα εθνικά μας θέματα, ώστε να εξισορροπήσουμε την τουρκική επιρροή; Θα ήταν ευχής έργο να έχουμε με την Τουρκία τις φιλικές σχέσεις που έχουμε με την Ιταλία. Δυστυχώς όμως χρειαζόμαστε τουλάχιστον 50 χρόνια επιτυχημένων προσπαθειών για να το πετύχουμε και με την προϋπόθεση ότι δεν θα έχουμε πισωγυρίσματα στο μεταξύ.

ΠΗΓΗ: 4people.gr

 

Επιστροφή επάνω