Ελλάδα » Ιστορίες με την τρόικα…

Ιστορίες με την τρόικα…

Ιστορίες με την τρόικα…

Η άφιξη των «γκρίζων κοστουμιών» στην Αθήνα στα μέσα Απριλίου του 2010 συνοδεύτηκε από μια συνειδητή υποβάθμιση της σημασίας της από την ελληνική κυβέρνηση. Σύντομα αποδείχτηκε ότι η σχέση της κυβέρνησης με την τρόικα δεν θα ήταν ούτε εταιρική ούτε ισότιμη. Αμέσως ξεκίνησαν τα καψώνια, η πίεση για ανεδαφικά και σκληρά μέτρα, οι δηλώσεις του τύπου «οι συνταξιούχοι περνούν καλά στην Ελλάδα με 700 ευρώ τον μήνα». Οι απαιτήσεις για εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, για μαζικές απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, τα e-mail με απαιτήσεις για «ξήλωμα» της εργατικής νομοθεσίας, το αλαζονικό ύφος, όλα μοιάζουν σαν μια κακή ανάμνηση μπροστά στο κομψό ραντεβού της κυβερνητικής αντιπροσωπείας και της τρόικας στο Παρίσι. Η κυβέρνηση βιάζεται να αλλάξει σελίδα αλλά η ιστορία διδάσκει ότι τα ξεμπερδέματα με την τρόικα δεν είναι εύκολη υπόθεση.

Η αρχή του τυφώνα
Τον Απρίλιο του 2010 το γραφείο του υπουργού Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου είχε μετατραπεί σε ορμητήριο της τρόικας η οποία πίστευε ότι θα ήλεγχε τη δημόσια διοίκηση από εκεί όπου χτυπάει η καρδιά της. Οσο προχωρούσαν οι εξαντλητικές συσκέψεις, που διαρκούσαν από το χάραμα ως το ξημέρωμα, τόσο η τρόικα αντιλαμβανόταν ότι δεν είχε να κάνει με ένα σύγχρονο οργανωμένο κράτος αλλά με πολλά μικρά φέουδα. Ελάχιστοι, ακόμη και σε κρίσιμα υπουργεία, είχαν συνείδηση του κυκεώνα στον οποίο έμπαινε η χώρα, με αποτέλεσμα να εκτυλίσσονται σκηνές ιλαρoτραγωδίας στις αίθουσες συσκέψεων. Κυβερνητικά στελέχη με επαναστατημένη σοσιαλιστική ψυχή χτυπούσαν το χέρι στο τραπέζι, αλλά αδυνατούσαν να συγκινήσουν τα πέτρινα πρόσωπα του Πόουλ Τόμσεν, του Σερβάς Ντερούζ και του Κλάους Μαζούχ ή δήλωναν την περιφρόνησή τους με μνημειώδεις φράσεις όπως «I don’t speak Greece!».

Η τρόικα μετέτρεψε το έργο σε τραγωδία επιμένοντας στο μαχαίρι στους μισθούς και τις συντάξεις. Απέναντί της είχε μια παραζαλισμένη κυβέρνηση η οποία ήξερε ότι αν δεν έπαιρνε το δάνειο του μηχανισμού στήριξης, τον επόμενο μήνα δεν θα μπορούσε να καλύψει τις πάγιες και βασικές ανάγκες της και θα οδηγούνταν σε άτακτη χρεοκοπία. Οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις ξεσήκωσαν την κοινωνία αλλά και τους υπόλοιπους υπουργούς κατά του υπουργού Οικονομικών, επειδή πίστευαν ότι ήταν ενδοτικός.

Ωστόσο ο κ. Παπακωνσταντίνου υποχρέωσε τους υπουργούς να συναντώνται όχι μόνο με την τρόικα αλλά και με εκπροσώπους των οίκων αξιολόγησης. «Ερχονταν στα γραφεία μας κάτι εικοσάχρονα παιδιά. Μια φορά δεν πήγα σε προγραμματισμένο ραντεβού και αμέσως μου τηλεφώνησε ο Παπακωνσταντίνου. «Εγώ παλεύω για credibility κι εσύ μας πας πίσω» μου είπε» διηγείται κορυφαίος υπουργός εκείνης της περιόδου. Η εικόνα των τριών επικεφαλής της τρόικας να μπαινοβγαίνουν σε απευθείας μετάδοση στα υπουργεία και τους υπουργούς να πέφτουν ο ένας μετά τον άλλον δίνοντας αμφίβολης σκληρότητας μάχες ευτέλιζε την υπόσταση της κυβέρνησης. Ηταν θέμα χρόνου να εκραγεί ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Θ. Πάγκαλος κατά των «Δον Φούφουτων» που συμπεριφέρονται, όπως είπε, σαν μικροί πρωθυπουργοί ενώ είναι απλοί υπάλληλοι.

«Μειώστε τις συντάξεις στα 580 ευρώ»
Η τετράχρονη σάγκα της τρόικας με τις ελληνικές κυβερνήσεις αποτελείται από πολλά δραματικά επεισόδια. Η πρώτη μεγάλη σύγκρουση ξέσπασε τον Μάιο του 2010 με αφορμή το Ασφαλιστικό. Ο τότε υπουργός Εργασίας Α. Λοβέρδος είχε θέσει ως προτεραιότητα την αναμόρφωσή του αναθέτοντας σε επιστημονική επιτροπή να εκπονήσει μελέτη και ο ίδιος είχε προετοιμάσει την κοινή γνώμη για την κατάσταση με τη φράση «δεν υπάρχει σάλιο». Η διαπραγμάτευση όμως γινόταν σε συνθήκες πανικού και ατζαμοσύνης. Είναι ενδεικτική η σκηνή από Υπουργικό Συμβούλιο εκείνης της περιόδου. Ο κ. Παπακωνσταντίνου έλεγε ότι η ανεργία θα έφθανε στο 9,5% ενώ ο κ. Λοβέρδος ανέβαζε την πρόβλεψη στο 20%. Σε ελάχιστα λεπτά βρέθηκε στα χέρια του υπουργού Εργασίας σημείωμα συνεργάτη του Πρωθυπουργού με την προτροπή: «Είναι τα κανάλια εδώ, μη μιλάς».

Την ώρα του ελέγχου ο κ. Λοβέρδος είχε ενσωματώσει στο σχέδιο της επιτροπής τις μνημονιακές υποχρεώσεις του υπουργείου του. Ο Σερβάς Ντερούζ δεν έμεινε ικανοποιημένος. «Το νομοσχέδιο δεν είναι σύμφωνο με το Μνημόνιο» επέμεινε. Στη συνέχεια ο επικεφαλής των εμπειρογνωμόνων για το Ασφαλιστικό Τζιουζέπε Καρόνε – ο οποίος εξελίχθηκε μετέπειτα σε σταθερό σύμμαχο της ελληνικής κυβέρνησης – αξίωσε σε κλειστή σύσκεψη στο υπουργείο Εργασίας να μειωθούν οριζόντια όλες οι συντάξεις στα 580 ευρώ!

Το σοκ ήταν απόλυτο για την κυβέρνηση, η οποία δημοσιοποίησε την παράλογη απαίτηση ενώ στο παρασκήνιο εξελισσόταν σφοδρή σύγκρουση του κ. Λοβέρδου με τους επικεφαλής της τρόικας μέσω τηλεφωνημάτων και e-mail. «Είστε εκτός γραμμής» του έλεγε η τρόικα. «Εσείς είσαστε εκτός γραμμής. Δεν συμφωνήσαμε ποτέ τέτοια μέτρα» απαντούσε ο υπουργός. Η συζήτηση έφτασε σε αδιέξοδο και ο υπουργός Εργασίας μαζί με τον υφυπουργό Γ. Κουτρουμάνη πήγαν στο Μέγαρο Μαξίμου και ενημέρωσαν τον Γ. Παπανδρέου και τον Θ. Πάγκαλο για την απόφασή τους να παραιτηθούν. «Θέλουν να πέσει η κυβέρνηση; Ας πέσουμε. Ας μας ρίξουν» είπε ο κ. Παπανδρέου και ζήτησε να επιμείνει το υπουργείο Εργασίας στην άρνησή του. Η μάχη δεν δόθηκε ποτέ καθώς η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχώρησε και μέσω διαρροών διοχέτευσε ότι δεν είχε θέσει ποτέ θέμα μείωσης όλων των συντάξεων στα 580 ευρώ.

Από το κακό στο χειρότερο
Αντίστοιχη στάση κράτησε και με την απαίτηση να περικοπούν ο 13ος και ο 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα. Πρώτα πάτησε την κυβέρνηση στον λαιμό και έπειτα η τρόικα διοχέτευε ότι δεν είχε καταθέσει ποτέ τέτοιο αίτημα. Παρά τις στραβοτιμονιές, τον διχασμό των υπουργών σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, την κοινωνική ένταση και την αντίδραση σύσσωμης της αντιπολίτευσης, η πρώτη αξιολόγηση της τρόικας ήταν διθυραμβική. «Impressive start» έγραφε το τελικό κείμενο και μέσα σε αυτό το ενθαρρυντικό κλίμα ο κ. Παπακωνσταντίνου ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2010 ένα road show σε Λονδίνο, Παρίσι και Φρανκφούρτη μαζί με στελέχη της τρόικας για την προσέλκυση επενδύσεων. Σε αυτές τις συναντήσεις οι Πόουλ Τόμσεν, Σερβάς Ντερούζ και Κλάους Μαζούχ προέτρεπαν ανοιχτά τους επενδυτές να εμπιστευτούν τη χώρα μας. «Αγοράστε ελληνικά ομόλογα» έλεγαν.

Το καλό κλίμα δεν έμελλε να διατηρηθεί. Η συμφωνία Μέρκελ – Σαρκοζί στην Ντοβίλ τον Οκτώβριο του 2010, που έδινε προτεραιότητα στην αποπληρωμή του μόνιμου μηχανισμού στήριξης έναντι των ιδιωτών επενδυτών, εκτίναξε το κόστος δανεισμού. Το ελληνικό σκάφος μετατράπηκε στον «Τιτανικό» που είχε προβλέψει ο κ. Παπακωνσταντίνου πριν από σχεδόν ένα έτος. Τότε ξεκίνησε και η διελκυστίνδα που διαρκεί ως σήμερα, με την κυβέρνηση να υποστηρίζει ότι το πρόγραμμα στηρίζεται σε λανθασμένες και ανεδαφικές προβλέψεις και την τρόικα να απαντά ότι αν οι υπουργοί υλοποιούσαν εγκαίρως τα μέτρα, π.χ. κατά της φοροδιαφυγής, τα αποτελέσματα θα ήταν καλύτερα.

Καταιγίδα στην Αθήνα
Η δηλητηριώδης ατμόσφαιρα κατέστρεψε την αμοιβαία εμπιστοσύνη. Τον Νοέμβριο του 2010 η τρόικα ζήτησε να υπογραφούν χωριστά μνημόνια με τους υπουργούς που χειρίζονταν κρίσιμα θέματα ενώ από τις αρχές του επόμενου έτους άρχισε να διαγιγνώσκει «μεταρρυθμιστική κόπωση». Ηταν θέμα χρόνου να ξεσπάσει η επόμενη κρίση. Τον Φεβρουάριο του 2011 ο κ. Ντερούζ σε μια σπάνια κατάσταση ευφροσύνης σε συνέντευξη Τύπου ανακοίνωσε ότι συμφωνήθηκε με την κυβέρνηση πρόγραμμα-μαμούθ ιδιωτικοποιήσεων ύφους 50 δισ. ευρώ. «Did you say fifty or fifteen?» ρώτησαν οι δημοσιογράφοι που δεν πίστευαν στα αφτιά τους. Ο κ. Ντερούζ αποκάλυψε άθελά του (;) τη συμφωνία με το υπουργείο Οικονομικών για το πρόγραμμα μείωσης του χρέους από την πώληση κρατικής περιουσίας, με πρώτο στόχο την είσπραξη 15 δισ. ευρώ στην τριετία 2011-2013 – ο κ. Τόμσεν ήταν καθησυχαστικός πάντως ότι η τρόικα δεν πρότεινε την πώληση αρχαίων μνημείων της Ελλάδας.

Η αποκάλυψη σε συνδυασμό με το ύφος των τροϊκανών, που ζήτησαν και 300.000 απολύσεις στο Δημόσιο, προκάλεσαν την τέλεια καταιγίδα. Ο Γ. Παπακωνσταντίνου δεν είχε προλάβει να ενημερώσει τους υπόλοιπους υπουργούς για τη συμφωνία ενώ λέγεται ότι και ο κ. Παπανδρέου έμαθε τα νέα μετά τη συνέντευξη Τύπου από τις διαμαρτυρίες. Οσο περνούσε η ώρα η κατάσταση έβγαινε εκτός ελέγχου. Λίγο μετά τη μία τα ξημερώματα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Πεταλωτής εξέδωσε αιφνιδίως ένα πολεμικό ανακοινωθέν κατά της τρόικας τονίζοντας ότι «η συμπεριφορά των εκπροσώπων της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ ήταν απαράδεκτη». Τους εγκαλούσε για ανάμειξη στα εσωτερικά της χώρας και σημείωνε ότι η κυβέρνηση παίρνει εντολές μόνο από τον ελληνικό λαό.
Αυτή ήταν η τελευταία φορά που οι εκπρόσωποι της τρόικας μίλησαν δημοσίως στην Αθήνα. Δεν έπαυαν όμως να διαμηνύουν στην κυβέρνηση που έψαχνε στις Βρυξέλλες διέξοδο από το Μνημόνιο ότι «η λύση βρίσκεται στην Αθήνα και στην αποφασιστική εφαρμογή του προγράμματος». Ιmplementation! Αυτή ήταν η λέξη που στοίχειωνε τα υπουργεία, που αντιδρούσαν αμυντικά στην πίεση των εταίρων καθώς η κυβέρνηση δεν είχε δικό της σχέδιο.

Το «μαρτύριο» στο Λουξεμβούργο
Τον Μάρτιο του 2011 ήταν φανερό ότι η προσπάθεια βάλτωνε. Η Σύνοδος Κορυφής της 25ης Μαρτίου όχι μόνο δεν έδωσε την οριστική λύση που ανέμενε η Αθήνα αλλά επιβεβαίωσε την ανάγκη νέων περιοριστικών μέτρων. Ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Σημίτης μίλησε δημοσίως για την ανάγκη αναδιάρθρωσης του χρέους (πρότεινε κούρεμα 30% του χρέους που βρισκόταν στα χέρια ιδιωτών) και δέχτηκε σφοδρή επίθεση από το οικονομικό επιτελείο. Τον Μάιο ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ κάλεσε σε μυστική συνάντηση στο Λουξεμβούργο τον κ. Παπακωνσταντίνου και τους Ολι Ρεν, Ζαν-Κλοντ Τρισέ, τους υπουργούς Οικονομίας της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας και της Ισπανίας. Ο έλληνας υπουργός με το σενάριο της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ να βρίσκεται στο μυαλό των συνομιλητών του σφυροκοπήθηκε ανελέητα. Ακόμη και οι νότιοι υπουργοί κατηγόρησαν την Ελλάδα ότι παρασέρνει και τις δικές τους χώρες στον πάτο ανεβάζοντας τα spreads. Οσο για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, προκάλεσε τέτοιο καβγά ανάμεσα στους κ.κ. Τρισέ και Σόιμπλε, ώστε η σύσκεψη τινάχθηκε στον αέρα.

Από τις απειλές στο χαράτσι
Σε αυτό το περιβάλλον επιχείρησε ο νέος υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος να αποκαταστήσει την εθνική αξιοπρέπεια διώχνοντας την τρόικα από την Αθήνα στις 2 Σεπτεμβρίου του 2011, τρεις μήνες μετά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2014 – 2016 σε μια Βουλή πολιορκούμενη από ογκώδεις διαδηλώσεις και με το Κίνημα των Αγανακτισμένων στο φόρτε του. Το κεντρικό επιχείρημα του υπουργείου ήταν ότι η τρόικα έπεσε έξω στις προβλέψεις της για την ύφεση και την ανεργία, άρα έπρεπε να επανακαθοριστούν οι στόχοι του προγράμματος. Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση δεν ήθελε να πάρει νέα μέτρα αλλά οι κ.κ. Τόμσεν, Μαζούχ και ο νέος εκπρόσωπος της ΕΕ Ματίας Μορς έκαναν ότι δεν άκουγαν. Στο τέλος αποχαιρέτησαν τους συνομιλητές τους λέγοντας «εμείς τώρα φεύγουμε, θα τα πούμε ξανά σε δέκα ημέρες» και παρέπεμψαν στους πολιτικούς προϊσταμένους τους την κυβέρνηση για τα περαιτέρω.

Η τρόικα επέστρεψε έπειτα από 45 ημέρες, αφού το Υπουργικό Συμβούλιο είχε αποφασίσει στις 11 Σεπτεμβρίου, στη διάρκεια της ΔΕΘ, την επιβολή του λεγόμενου «χαρατσιού της ΔΕΗ» προκειμένου να κλείσει η μαύρη τρύπα του προϋπολογισμού, υπό την απειλή της εξόδου από το ευρώ – η ιδέα για έναν ενιαίο φόρο που θα εισπράττεται μέσω της ΔΕΗ προήλθε από τραπεζικούς κύκλους και είχε ένθερμο υποστηρικτή τον Χ. Καστανίδη. Το κόστος ήταν 2 δισ. ευρώ – τον Νοέμβριο του 2012 η κυβέρνηση λόγω και των διπλών εκλογών του Μαΐου και του Ιουνίου αναγκάστηκε να λάβει μέτρα 14 δισ. ευρώ.

Η αξιοπιστία της κυβέρνησης βρισκόταν στο ναδίρ, οι ευρωπαίοι ηγέτες ζητούσαν να υπογράψουν τη συμφωνία οι πολιτικοί αρχηγοί της Ελλάδας προκειμένου να εκταμιευθεί η επόμενη δόση και τελικά μόνο ο Αντ. Σαμαράς δέχεται να στείλει επιστολή στους Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, Κριστίν Λαγκάρντ και Μάριο Ντράγκι, προκειμένου να ξεμπλοκάρει η διαδικασία.

Από τον Παπαδήμο στον Σαμαρά
Τα γεγονότα που ακολούθησαν την πρόταση του κ. Παπανδρέου για διεξαγωγή δημοψηφίσματος οδήγησαν στην παραίτηση της κυβέρνησής του και στην ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο. Ούτε με τη νέα κυβέρνηση, που στηριζόταν από το ΠαΣοΚ, τη ΝΔ και τον ΛΑΟΣ, άλλαξε η σχέση με την τρόικα. Η θύελλα ξέσπασε στις 8 Φεβρουαρίου 2012. Επειτα από επτά ώρες διαπραγματεύσεων με την τρόικα στο Μέγαρο Μαξίμου, αντί για τη συμφωνία που ανέμενε το Eurogroup, οι συνομιλίες συνεχίστηκαν σε μια νέα, μεταμεσονύκτια, διαπραγμάτευση με την τρόικα ως τις έξι τα ξημερώματα σε εύφλεκτη ατμόσφαιρα που έφερε σε αντιπαράθεση ακόμη και τον κ. Παπαδήμο με τους ανυποχώρητους τροϊκανούς. Αργότερα την Πέμπτη οι κ.κ. Βενιζέλος και Γ. Ζανιάς έζησαν τη χειρότερη εμπειρία τους στις Βρυξέλλες, όταν οι ευρωπαίοι υπουργοί Οικονομικών με απαξιωτικό τρόπο τούς επέστρεψαν το κείμενο που παρουσίασαν. «Αυτό που μας φέρατε δεν είναι συμφωνία!» τους είπαν. Το «αγκάθι» ήταν η περικοπή 300 εκατ. ευρώ από συντάξεις, που δεν δεχόταν ο κ. Σαμαράς, αλλά μετά από πιέσεις παραγόντων της Ευρώπης και του ΔΝΤ επετεύχθη συμφωνία.

Ως πρωθυπουργός ο κ. Σαμαράς βρέθηκε αντιμέτωπος με πολύ μεγαλύτερες προκλήσεις. Η τρόικα πίεζε για έγγραφη δέσμευση για την τήρηση του Μνημονίου από τους τρεις αρχηγούς που στήριζαν την κυβέρνηση (Αντ. Σαμαρά, Ευ. Βενιζέλο, Φ. Κουβέλη) προκαλώντας αλγεινές εντυπώσεις.

Στις διαπραγματεύσεις για να κλείσει το πακέτο των 11,5 δισ. ευρώ ο κ. Τόμσεν επέμενε σε νέες περικοπές των μισθών και των συντάξεων σε τέτοιο ύψος που ο υπουργός Οικονομικών Ι. Στουρνάρας επαναστάτησε αρνούμενος να υπογράψει τέτοια μέτρα. «Μου λες να υποβάλω την παραίτησή μου» είπε με τόση ένταση στον εκπρόσωπο του ΔΝΤ ώστε εκείνος διέκοψε τις συνομιλίες. Την επόμενη ημέρα εμφανίστηκε πιο διαλλακτικός, ενδεχομένως έπειτα από επικοινωνία με την Κριστίν Λαγκάρντ.

Αλλά τα παρατράγουδα συνεχίστηκαν: Ο μόνιμος αντιπρόσωπος του ΔΝΤ Μπομπ Τράα άρχισε να φλερτάρει επικίνδυνα με την επιχειρηματικότητα συμβουλεύοντας έλληνες βιομηχάνους να μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στο εξωτερικό και να μεσολαβεί για ξένα συμφέροντα χάριν των αποκρατικοποιήσεων. Φούντωσαν οι απειλές για πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας. Τοποθετήθηκαν επίτροποι στις τράπεζες.

«Τόλμη και γοητεία» χωρίς τέλος
Ακολούθησε το σίριαλ των απολύσεων στο Δημόσιο, ο Δημ. Ρέππας οχυρώθηκε πίσω από την εφεδρεία, εμπνεύσεως της ΝΔ, ο Αντ. Μανιτάκης μέσω της κινητικότητας προσπάθησε να κερδίσει χρόνο αλλά χάθηκε στη μετάφραση με την τρόικα. Ο Κυρ. Μητσοτάκης και η Εύη Χριστοφιλοπούλου βρέθηκαν ενώπιον μιας αγριεμένης τρόικας την οποία προσπαθούσαν να πείσουν για τα οφέλη της αξιολόγησης και ενός ορθολογικού σχεδίου που δεν θα έσπερνε τον πανικό. Οι τροϊκανοί έσκυψαν στα κιτάπια τους, είδαν στόχο την υπαγωγή 12.000 υπαλλήλων σε καθεστώς διαθεσιμότητας και αποτέλεσμα μηδέν. «Τι μας λέτε όταν δεν έχετε βγάλει ούτε έναν υπάλληλο στη διαθεσιμότητα;» ρώτησαν. Παρ” όλα αυτά η ηγεσία του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης κέρδισε χρόνο με τον κ. Τόμσεν να επιμένει ότι οι απολύσεις στο Δημόσιο είναι ένα ταμπού που πρέπει να σπάσει και ότι δεν αναγνωρίζει ούτε τα συνταγματικά εμπόδια ως δικαιολογία για να πάει πίσω η συμφωνία.

Μένει να δούμε αν το νέο επεισόδιο των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, που θα γραφτεί στο Παρίσι, θα οδηγήσει σε πιο ήρεμα νερά ή αν θα έχουμε μια επανάληψη των συγκρούσεων του παρελθόντος…

ΠΗΓΗ: ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Διαβάστε επίσης: