Αρχική » Απόψεις » Παπαστεργίου Λ. » Ο Αγοραστός και ο… Γκοντό
ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ ΠΡΟΒΛΕΠΟΝΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ

Ο Αγοραστός και ο… Γκοντό

Ο Αγοραστός και ο… Γκοντό

Του Λευτέρη Παπαστεργίου

Πως είναι δυνατόν να έχεις κερδίσει τις εκλογές, μόλις σαράντα μέρες πριν, να έχεις καταφέρει να «παρκάρεις» στο πιο ασφαλές πολιτικό καταφύγιο για τα επόμενα πέντε χρόνια, και αντί να κατεβάσεις ταχύτητα και να πας για κανένα μπάνιο, εσύ να «τρώγεσαι» με τους δρόμους, τα λιμάνια, τα προγράμματα, και τις επιδοτήσεις;

Το παραπάνω ερώτημα αφορά τον Κώστα Αγοραστό και πιο συγκεκριμένα τη «συμπεριφορά» που επιδεικνύει στο διάστημα αμέσως μετά τις πρόσφατες εκλογές, μια συμπεριφορά που δεν ξέρω αν παραπέμπει σε νικητή, σίγουρα όμως δεν παραπέμπει σε Έλληνα και ειδικά σε έλληνα πολιτικό.

Σίγουρα το αρχικό ερώτημα θα μπορούσε να αποτελέσει υλικό για έναν απολαυστικό διάλογο του «Σαλονικιού» ήρωα του Λάκη Λαζόπουλου, ο οποίος πίνοντας τη φραπεδιά με φόντο τον Λευκό Πύργο θα αναρωτιόνταν, και θα κουραζόταν ταυτόχρονα, από τη σκέψη πως ένας πολιτικός που κατάφερε να εκλεγεί ξανά, αντί να την «πέσει» σε καμιά παραλία της Αλοννήσου (για να μην μας πιάνουν και τα αδιάκριτα βλέμματα) αυτός προτιμά να συνεχίζει το ίδιο πρόγραμμα με το προεκλογικό του!

Σκεπτόμενος και συζητώντας τα παραπάνω με κάποιους παρατηρητές των εξελίξεων, το μυαλό μου (γιατί άραγε;) κατευθύνθηκε σε μια σκηνή του θεατρικού έργου του Μπέκετ «Περιμένοντας τον Γκοντό».
Εκεί λοιπόν, τα δυο χαμίνια του Μπέκετ, ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν , περιμένουν τον Γκοντό στην άκρη του δρόμου.

«Πάμε να φύγουμε», λέει ο Εστραγκόν.

«Δεν μπορούμε» απαντά ο Βλαδίμηρος.

«Γιατί;»

«Περιμένουμε τον Γκοντό!»

Κι όταν τον ρωτούν ποιος είναι, απαντά ο Εστραγκόν: «Κολοκύθια! Ούτε που τον ξέρουμε».

«Κι αν δεν έρθει;»

«Θα ξαναρθούμε αύριο. Και μετά μεθαύριο. Μέχρι να του έρθει να έρθει».

«Και στο μεταξύ τι κάνουμε;»

«Δεν κρεμιόμαστε;»

«Ναι, να κρεμαστούμε, μα δεν έχουμε σκοινί!»

Κι ο Εστραγκόν διαπιστώνει: «Τίποτα δεν συμβαίνει. Κανείς δεν έρχεται. Κανείς δεν φεύγει. Είναι ανυπόφορο!»

Στο πασίγνωστο αυτό έργο του Μπέκετ, ένα έργο που αποτελεί αυθεντική έκφραση του θεάτρου του παραλόγου, οι ήρωες του περιμένουν ένα άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ. Η απουσία αυτή του Γκοντό έχει αποτελέσει την αφορμή για πάμπολλες ερμηνείες. «Ήταν πρόθεση του Μπέκετ να υποσκάψει με τους αλήτες του τη δίχως νόημα «αναμονή» του αναμενόμενου «Θεού» (God)», γράφει κάπου ο Μίμης Ανδρουλάκης, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει το ίδιο παράδειγμα σε ένα από τα αγαπημένα του «παιχνίδια» κατάδειξης ή ανάδειξης του προβλήματος της χαμένης ηγεσίας. Ο ίδιος ο Μπέκετ αρνιόταν αυτή την ερμηνεία, ενώ σε επιστολή του το 1952 ανέφερε πως ούτε ο ίδιος γνώριζε «ποιος είναι ο Γκοντό».

Επιστροφή στα δικά μας. Ο Αγοραστός ακολουθώντας την ρουτίνα της δουλειάς του, δεν έχει ανάγκη να ψάξει τον Γκοντό. Έχει στοχεύσει, έχει σχεδιάσει και πήρε και την εντολή, μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας, να εφαρμόσει το σχέδιό του για τα επόμενα πέντε χρόνια. Γι’ αυτό πολύ απλά επιλέγει ο ίδιος πότε θα πατήσει γκάζι και πότε φρένο. Άρα το πρόβλημα δεν είναι δικό του. Είναι ενός ολόκληρου (τοπικού) συστήματος, το οποίο έχει επιλέξει ακριβώς τον αντίθετο δρόμο, περιμένοντας αμήχανο τον Γκοντο. Δυστυχώς τον ίδιο δρόμο έχει επιλέξει και το ανώτερο πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Το φθινόπωρο προβλέπεται γεμάτο αναταράξεις…

 

Δημοσιεύτηκε στην έντυπη Larissanet στη στήλη Υπογείως

Email: lpapastergiou@larissanet.gr
Twitter: LPapastergiou

Επιστροφή επάνω