Αρχική » Συνεντεύξεις » Λέκκας: «Ο Χατζιδάκις ήταν το σχολείο μου»
O ΛΕΚΚΑΣ, Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΧΟΡΩΔΙΑ ΛΑΡΙΣΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΥΝΤΙΑΛ

Λέκκας: «Ο Χατζιδάκις ήταν το σχολείο μου»

Λέκκας: «Ο Χατζιδάκις ήταν το σχολείο μου»

 «Δείτε πόσες χιλιάδες κόσμου βγήκε να πανηγυρίσει που η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου κατάφερε να περάσει στους 16 στο Μουντιάλ αλλά δεν βγήκε για όλα αυτά που τον ταλαιπωρούν, για την υγεία, την παιδεία. Αυτό με τρελαίνει. Που πανηγυρίζει το γκολ και δεν διεκδικεί το δικό του αύριο. Που πιστεύει στην μπάλα αλλά όχι στον εαυτό του. Γιατί έτσι ο αθλητισμός έχει μια ειδωλολατρική διάσταση και όχι αυτή που θα “πρεπε να έχει. Όπως και η τέχνη και η πολιτική κοκ»

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Καρυδάκη

Τι να πει κανείς για τον Βασίλη Λέκκα; Ξεκίνησε με τον Μάνο Χατζιδάκι το 1980 και μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί με τον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γιάννη Μαρκόπουλο, τον Ηλία Ανδριόπουλο, αλλά και με νεώτερους μουσικούς όπως τους Γιάννη Σπάθα, Χάρη Παπαδόπουλο, Γιώργο Τρανταλίδη. Και συνεχίζει με πάθος και ειλικρίνεια. Με ιδανικά, όνειρα, υπερασπίζεται το δίκιο, την ελευθερία, τη δημιουργία. Δεν συμβιβάζεται, δεν βολεύεται, δεν μασάει τα λόγια του. Είναι αυτός ο σπάνιος συνδυασμός καλλιτέχνη και ενεργού πολίτη. Δεν κοιτάζει πίσω αλλά μπροστά. Προσπαθώντας να χτίσεις ένα καλύτερο μέλλον, σβήνεις κατά κάποιο τρόπο τα λάθη του παρελθόντος, μας λέει. Κι ο Μάνος δεν του λείπει, γιατί ο διάλογος μεταξύ τους συνεχίζεται. Αποδέχθηκε με χαρά την πρόταση του μαέστρου Δημήτρη Καρβούνη να τραγουδήσει στο αφιέρωμα του ΔΩΛ για τα είκοσι χρόνια από τότε που έφυγε ο Μάνος. Και μας χάρισε ανεπανάληπτες στιγμές μαζί με τους άλλους συντελεστές την περασμένη Παρασκευή στο Κηποθέατρο.

Να “στε λοιπόν ξανά στη Λάρισα.

Είμαι χαρούμενος που ξανασυνεργάστηκα με την Παιδική Χορωδία και με τον Δημήτρη Καρβούνη που μας συνδέουν τόσα πολλά. Αυτή η πρόσκληση ήταν πολύ μεγάλη τιμή για μένα, λόγω και της σύνδεσής μου με τον συγκεκριμένο δημιουργό.

Αν γινόταν δημοσκόπηση για τον πιο δημοφιλή ερμηνευτή του Χατζιδάκι θα κερδίζατε.

(γελάει) Μπορεί. Είναι πληροφορία πολύ πιο πρόσφατη, είμαστε η τελευταία γενιά που τραγουδήσαμε τον Χατζιδάκι κι εγώ είχα μακρά συνεργασία μαζί του, σε οχτώ δίσκους, αμέτρητες συναυλίες, δύο εκ των οποίων εδώ στη Λάρισα.

Κάνατε και μεγάλες επιτυχίες μαζί του, όπως την αξεπέραστη «μπαλάντα των αισθήσεων». Δεν παρεκκλίνατε ποτέ από το δρόμο που επιλέξατε. Δεν σας μάγεψαν οι σειρήνες…

Δεν υπήρξε πιο ελκυστική σειρήνα από το ξεκίνημα με τον Χατζιδάκι και έθεσε τις προϋποθέσεις που οδήγησαν σε επιλογές συγγενικές. Και μετά γνώρισα τη μεγάλη μουσική οικογένεια, τον Μίκη Θεοδωράκη που συνεργαστήκαμε και δισκογραφικά, τον Γιάννη Μαρκόπουλο και τη νεώτερη γενιά που έγραψε τη δική της ιστορία, τον Γιάννη Σπάθα και τον Γιώργο Τρανταλίδη των Socrates. Λίγοι γνωρίζουν ότι αυτά τα παιδιά συνέπραξαν στη σκηνή με όλους τους μεγάλους συνθέτες. Ενώ μοιάζει επιφανειακά αταίριαστο, επειδή οι Socratesήταν ας πούμε το ροκ κομμάτι και μάλιστα με διεθνή εμβέλεια. Ε, λοιπόν, συνταίριασαν απόλυτα με τους κλασικούς μας επίσης διεθνούς εμβέλειας μουσικούς, επειδή η μουσική, η καλή μουσική, είναι μία. Οι μεγάλοι μουσικοί συναντιούνται, εκτιμούν ο ένας τον άλλο και συνδημιουργούν. Σε αυτόν τον πυρήνα βρέθηκα κι εγώ.

Δεν είναι δύσκολο να συνυπάρχεις με μύθους;

Είναι δύσκολο μεν αλλά και βολικό κατά κάποιο τρόπο. Όταν υπάρχουν κάποιοι που η πρόθεσή τους είναι να είναι χρήσιμοι στην κοινωνία, αυτό βοηθάει και σένα. Δε σε αφήνει να έχεις αγωνίες κι ερωτηματικά για το ποιος είσαι και πού πας. Δεν έχεις αμφιβολίες αν πρέπει να το κάνεις, αν θα το καταφέρεις. Μπαίνεις σε αυτό. Είναι ο πολιτισμός που αναζητάς. Μιλάς με αυτούς που τον έχτισαν, που είναι ανοιχτοί να σε συμπεριλάβουν και κάθε μέρα η επιβεβαίωση δεν είναι να τραγουδήσεις καλά αλλά να υπηρετήσεις αυτή την ιδέα. Η σχέση μου με τον Χατζιδάκι δεν ήταν απλώς το στούντιο ή η συναυλία. Ο Χατζιδάκις ήταν το σχολείο μου. Σε όλα τα επίπεδα και όχι μόνο στο μουσικό. Όπως είναι και για την ελληνική κοινωνία. Ο Μάνος ήταν στα όρια του προφήτη για τη χώρα. Αλλά και όλη η γενιά του ’30 που έτυχε να τραγουδήσω, ο Γκάτσος, ο Ελύτης, ο Σεφέρης… Ο Γκάτσος που έγραψε το αριστούργημα «Μάνα μου Ελλάς» και τον «Κεμάλ». Αυτά σε καθορίζουν και οι επιλογές έρχονται σα φυσικές.

Σαν αυτονόητες.

Έτσι ακριβώς. Βουτάς σ” αυτές γιατί έχουν βυθό, έχουν και ορίζοντα.

Τι ποιητικό. Και πώς αλλιώς μετά από τόση ποίηση που έχετε τραγουδήσει. Τον Γκάτσο τον γνωρίσατε;

Από το ξεκίνημα, το 1980. Ήταν συνεχώς με τον Μάνο. Ήταν ο μέντοράς του, όπως έλεγε ο Χατζιδάκις.

Κι εσείς λέγατε τον Χατζιδάκι Διόνυσο και τον Θεοδωράκη Απόλλωνα.

Έτσι τους έλεγα σ” εκείνες τις ιστορικές πέντε συναυλίες που έκαναν μαζί το 1985. Στην Αρχαία Δωδώνη, στους Φιλίππους, στα Χανιά και στην Κύπρο σε Λάρνακα και Λεμεσό. Και τα μέλη των Socratesήταν εκεί. Καταλαβαίνετε τι εννοώ; Γιατί είχαν την ίδια μουσική αντίληψη.

Με την ίδια λογική συμπεριλάβατε τραγούδι του Τζίμη Πανούση σε δίσκο σας;

Ναι, γιατί ο Πανούσης προείδε τις ρωγμές της γενιάς της μεταπολίτευσης. Τις λανθασμένες της κατευθύνσεις. Ο Τζίμης μπόρεσε διορατικά να το εκφράσει και μάλιστα με σαρκαστική διάθεση. Όταν έγραψε “τα κάγκελα” έβλεπε πολύ μπροστά. Και είναι πάντα επίκαιρος. Δείτε πόσες χιλιάδες κόσμου βγήκε να πανηγυρίσει που η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου κατάφερε να περάσει στους 16 στο Μουντιάλ αλλά δεν βγήκε για όλα αυτά που τον ταλαιπωρούν, για την υγεία, την παιδεία. Αυτό με τρελαίνει. Που πανηγυρίζει το γκολ και δεν διεκδικεί το δικό του αύριο. Που πιστεύει στην μπάλα αλλά όχι στον εαυτό του. Γιατί έτσι ο αθλητισμός έχει μια ειδωλολατρική διάσταση και όχι αυτή που θα “πρεπε να έχει. Όπως και η τέχνη και η πολιτική κοκ.

Έχετε καταφέρει αυτόν το δύσκολο συνδυασμό του καλλιτέχνη και του ενεργού πολίτη.

Θα μου πείτε για τις πορείες που έχω κάνει;

Και γι’ αυτές και για τις συναυλίες για τους άνεργους…

Δεν γίνεται να είσαι απέναντι από το λαό. Εγώ δεν κατάγομαι από τζάκι. Προέρχομαι από αγροτική οικογένεια, ο πατέρας μου παίρνει μια μικρή σύνταξη όπως και οι περισσότεροι συνταξιούχοι, πολλοί συγγενείς μου είναι άνεργοι και μάλιστα στην πιο δημιουργική ηλικία των 25, 30 χρόνων. Πώς να μην τα βλέπεις αυτά; Επειδή ανεβαίνω στη σκηνή; Επειδή έχω την τύχη να κάνω αυτό που αγαπώ; Πώς να μείνω αμέτοχος; Λένε πως οι καλλιτέχνες πρέπει να μιλάνε. Μήπως και όταν μιλάνε, τους ακούει κανείς; Πώς να τους ακούσεις. Τα κανάλια δεν θα μεταδώσουν ποτέ ό,τι δεν αρέσει στην εξουσία. Όταν το 2010 σαν πολίτης και καλλιτέχνης αντιδρώντας στις εξαγγελίες Παπανδρέου στο Καστελόριζο και στα μνημόνια έκανα μια πορεία από τον Τύμβο του Μαραθώνα μέχρι την Ακρόπολη μόνος μου κρατώντας ένα πανό που έγραφε «Λαέ μην πνίγεις την οργή σου», συνάντησα χιλιάδες ανθρώπους αυτές τις εφτά ώρες που περπατούσα. Ε, λοιπόν, κανένα κανάλι, μα κανένα, δεν έκανε την παραμικρή αναφορά. Και ανατρίχιασα συνειδητοποιώντας πως το παιχνίδι είναι στημένο από καιρό. Και το επανέλαβα τον Μάρτιο του 2013. Και πάλι μόνο ένας περιφερειακός σταθμός ασχολήθηκε.

Αυτός ο κόσμος δεν θ” αλλάξει ποτέ;

Εγώ αυτόν τον στίχο από τον Κεμάλ, πάντα με ερωτηματικό τον τραγουδάω. Κάποιος μου είπε πως κάποτε ρώτησε τον Γκάτσο «Γιατί δεν έχει ερωτηματικό αυτή η πρόταση. Δεν είναι δυνατό να συνεχίσουμε να ζούμε ξέροντας πως αυτός ο κόσμος δεν θ” αλλάξει ποτέ. Πρέπει να μπορούμε να ελπίζουμε». Και ο Γκάτσος του είπε «Και γιατί δεν το βάζεις εσύ;». Κι είχε δίκιο. Εμείς πρέπει να το βάλουμε. Εμείς πρέπει να αποφασίσουμε τι κόσμο θέλουμε. Εμείς θα αποφασίσουμε αν είμαστε οργισμένοι ή φοβισμένοι. Ή δήθεν οργισμένοι αλλά κατά βάθος φοβισμένοι.

Εσείς θα αλλάζατε κάτι απ” όσα έχετε κάνει;

Τι να σας πω; Κάθε μέρα προσπαθούμε να λύνουμε πράγματα, να δίνουμε απαντήσεις. Τώρα αν μπορούσαμε να πιάσουμε το βιβλίο της ζωής μας απ” την αρχή, πιθανώς θα βρίσκαμε πολλά λάθη. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Με τις ίδιες αρχές θα πορευόμουν. Τα γεγονότα τρέχουν. Η ζωή προχωράει μπροστά. Δεν μου αρέσει να μνημονεύω. Ο στόχος να ανακτήσουμε κάτι που στο υποσυνείδητό μας έχει καταγραφεί ως απώλεια, ίσως είναι το κίνητρο να είμαστε ζωντανοί και να συνεχίζουμε. Προσπαθώντας για ένα καλύτερο μέλλον, σβήνουμε κατά κάποιο τρόπο τα λάθη που κάναμε στο παρελθόν.

Σας χαρακτηρίζει μια έντονη θεατρικότητα.

Έτσι λένε. Εγώ δεν το καταλαβαίνω. Αυτός είμαι. Έτσι εκφράζομαι. Ο χορός μου είναι η κίνησή μου. Εξάλλου με ενδιαφέρει το τρίπτυχο θέατρο, κίνηση, μουσική. Το βλέπω σαν ένα σύνολο. Οι άλλοι το λένε θεατρικότητα.

Σας λείπει ο Μάνος Χατζιδάκις;

Όχι. Γιατί ο διάλογος μεταξύ μας συνεχίζεται.

ΕΝΤΥΠΗ LARISSANET

 

Επιστροφή επάνω