Συνεντεύξεις » Χρ. Χρήστου: «Ποτέ δεν είναι αργά για ν” αλλάξουμε»
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΤΗ LARISSANET

Χρ. Χρήστου: «Ποτέ δεν είναι αργά για ν” αλλάξουμε»

Χρ. Χρήστου: «Ποτέ δεν είναι αργά για ν” αλλάξουμε»

«Ποτέ δεν είναι αργά να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, να σπάσουμε τα δεσμά μας όποια κι αν είναι αυτά. Σε αυτή τη γυναίκα ήταν ο γάμος της. Δεν είναι ποτέ αργά για να απελευθερωθούμε, να λυτρωθούμε απ” ό,τι μας πνίγει, μας βασανίζει, μας πάει πίσω. Μπορεί  να λέω ότι τα δεσμά της ηρωίδας ήταν ο γάμος της αλλά τελικά ήταν ο ίδιος της ο εαυτός. Έχουμε ευθύνη για τα δεσμά μας. Οπότε το μήνυμα του έργου είναι πως ποτέ δεν είναι αργά για ν” αλλάξουμε…»

Συνέντευξη στην Κωνσταντίνα Καρυδάκη

Φωτ. Κώστας Μάντζιαρης

Η Λαρισαία ηθοποιός και σκηνοθέτης Χρυσούλα Χρήστου ανεβάζει τις «Κούκλες» της Λαρισαίας συγγραφέως Ιωάννας Φωτιάδου στη σκηνή του Stage στις 2, 3, 4 και στις 9, 10 και 11 Φεβρουαρίου. Η Χρυσούλα παραδέχεται πως ο χώρος της τέχνης είναι σκληρός αλλά η ίδια αισθάνεται τυχερή γιατί κατάφερε να κάνει πράγματα που ήθελε, με ανθρώπους που ήθελε. Σε αυτή την καινούρια παράσταση αναδεικνύεται με πολύ χιούμορ η δυνατότητα που έχουμε όλοι ν” αλλάξουμε, να απελευθερωθούμε απ” ό,τι μας πνίγει, αρκεί να το θελήσουμε, αρκεί να πιστέψουμε πως ποτέ δεν είναι αργά. Η Χρυσούλα Χρήστου επιμένει να δημιουργεί και να ονειρεύεται σε μια χώρα που τα όνειρα είναι πολυτέλεια.

Τι ετοιμάζεις;

Κάνουμε πρόβες σ” ένα έργο της Λαρισαίας συγγραφέως Ιωάννας Φωτιάδου, με τον τίτλο «Κούκλες». Είναι ένα έργο δυνατών συγκρούσεων μέσα σε ένα ζευγάρι, δοσμένο όμως με πολύ χιούμορ. Είναι τόσο μεγάλη η ένταση, τόσο άγρια η κατάσταση ανάμεσα στο ζευγάρι που αν δεν υπήρχε το χιούμορ, θα μπορούσε να είναι ένα μαύρο έργο, μέσα στην κατάθλιψη. Αλλά ευτυχώς το χιούμορ τους σώζει και μας σώζει.

Πώς έγινε και στο έδωσε;

Την Ιωάννα την ήξερα ως συγγραφέα και μου άρεσε. Έχουν ανέβει άλλα τρία έργα της στη Λάρισα. Ήρθε κι αυτή και είδε παραστάσεις μου και της άρεσα κι εγώ. Αυτό το έργο το έγραψε για μένα κι αυτό με συγκίνησε πολύ. Ο καθένας μπορεί να βρει κομμάτια από τον εαυτό του μέσα σε αυτό. Μου άρεσε επίσης που έχει τραγούδι και χορό. Η Έλενα Νίτα θα χορεύει, η Ντίνα Σδράλλη τραγουδάει καταπληκτικά, παίζει η Άρτεμις Χρήστου κι εγώ και ο άντρας της παρέας είναι ο Αργύρης Γιουρούκης.

Τέσσερις γυναίκες λοιπόν κι ένας άντρας… Είστε οι «κούκλες»;

Ο τίτλος είναι αλληγορικός. Οι κούκλες είναι μέρος του σκηνικού. Η γυναίκα αυτή ήταν μια παλιά αρτίστα, μάλλον αδύναμη στο χαρακτήρα. Αφού έχασε το μεγάλο της έρωτα, έχασε την καριέρα της, παντρεύτηκε έναν άντρα που ενώ φαινόταν αβρός και διανοούμενος, τελικά ήταν ένας βάρβαρος που τη ζήλευε φρικτά. Και την έκλεισε σ” ένα τοίχο στο σπίτι και την «πότιζε» ψυχοφάρμακα. Κι εκεί που νομίζεις πως το παιχνίδι έχει χαθεί και για τους δύο, μια απρόσμενη επίσκεψη τα αλλάζει όλα. Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που μου αρέσει το έργο. Η ανατροπή. Το απροσδόκητο τέλος. Το στοιχείο της έκπληξης. 

Το σκηνοθετείς;

Ναι. Η σκηνοθεσία μου αρέσει περισσότερο. Βέβαια είναι λίγο οξύμωρο να σκηνοθετείς και να παίζεις. Δε μπορείς να δεις τον εαυτό σου! Γι” αυτό ρωτάω πάντα τους συνεργάτες μου. Νομίζω πως στο μέλλον θα ασχοληθώ μόνο με τη σκηνοθεσία.

Ξεκίνησες όμως ηθοποιός.

Ναι, από το Θεσσαλικό θέατρο. Είχα παίξει στους «Φοιτητές». Φοβερή παράσταση. Ήμασταν τότε όλοι νεαρά παιδιά. Πρωταγωνιστούσε ο Αντώνης Λουδάρος που έκανε τα πρώτα του βήματα. Είμαστε ακόμη φίλοι και χαίρομαι πολύ που προχώρησε και τα πάει τόσο καλά. Ήμουν και σε δυο πολύ καλές ομάδες στη Θεσσαλονίκη, το θέατρο ενάτης ημέρας και το θέατρο κύκλος, Συνεργάστηκα με το θέατρο υπ” ατμόν, με τη Θεοδώρα και τη Ζωή Μουκούλη, όπου μας σκηνοθέτησε ο Βαγγέλης Κολώνας, ίσως το πιο γλυκό άτομο που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Κι έκανα αρκετές παραστάσεις μόνη μου. Τελείωσα τη σχολή της Μαίρης Τράγκα. Τότε ήταν πολύ καλά. Είχα την τύχη να έχω πολύ καλούς καθηγητές, τον Παπακωνσταντίνου στην ορθοφωνία, τον Μόρτζο στην υποκριτική. Αλλά η σχολή δε σε προετοιμάζει γι” αυτό που θα ακολουθήσει.  Εκεί ζεις την ιδανική κατάσταση. Παίζεις ρεπερτόριο που δε θα σου δοθεί ποτέ η ευκαιρία να παίξεις στην κανονική ζωή.

Είναι σκληρός ο χώρος της τέχνης.

Τι σκληρός, απάνθρωπος. Τεράστιος ανταγωνισμός, μεγάλη ανεργία. Κι αυτό δημιουργεί κακίες, φιλίες πρόσκαιρες, λυκοφιλίες… Ιδιαίτερα στην περιφέρεια δεν έχεις και πολλές επιλογές. Δεν υπάρχουν οι σκηνές που έχει η Αθήνα. Ο καθηγητής μου ο Παπακωνσταντίνου που με αγαπούσε πολύ, όσο ο Κούρκουλος είχε ακόμη το θέατρο Κάπα, πριν πάει στο Εθνικό, μου είχε προτείνει να μείνω στην Αθήνα και να δουλέψω. Αλλά δε μπορούσα, είχα μικρό παιδί να μεγαλώσω. Κι επέστρεψα. Πάλι καλά. Εδώ υπάρχει ένα θεατρόφιλο κοινό, ο κόσμος έχει ανησυχίες και ευαισθησίες, υπάρχουν ομάδες με δημιουργική διάθεση. Κι εγώ κάνω αυτό που θέλω, αυτό που αγαπάω.

chrisoula_chirtou_1

«Πάντα υπάρχει η φιλαρέσκεια. Όλοι θέλουν να αρέσουν, να τους αγαπάνε. Κι εγώ το θέλω. Πιο μικρή ίσως περισσότερο. Τώρα που μεγάλωσα, όχι τόσο. Αλλά ποτέ δε φεύγει. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες. Μπορεί να είναι και πιο φιλάρεσκοι από τις γυναίκες αλλά δεν το δείχνουν τόσο πολύ. Πάντως, η φιλαρέσκεια είναι βασικό χαρακτηριστικό στους ανθρώπους που εκτίθενται. Τώρα το πιο σημαντικό για μένα είναι να κάνω καλές παραστάσεις. Να έρχεται το κοινό και να μην το μετανιώνει…»

Πώς κι έγινες ηθοποιός;

Αν και δεν είμαι από καλλιτεχνικό περιβάλλον, ωστόσο η μητέρα μου αγαπούσε τις τέχνες, διάβαζε πολύ, μας πήγαινε σε συναυλίες, σε παραστάσεις, στον κινηματογράφο. Δεν ξέρω ποια ανάγκη μου με οδήγησε σε αυτή την επιλογή. Ήθελα να εκφραστώ, να επικοινωνήσω…

Η φιλαρέσκεια;

Πάντα υπάρχει η φιλαρέσκεια. Όλοι θέλουν να αρέσουν, να τους αγαπάνε. Κι εγώ το θέλω. Πιο μικρή ίσως περισσότερο. Τώρα που μεγάλωσα, όχι τόσο. Αλλά ποτέ δε φεύγει. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες. Μπορεί να είναι και πιο φιλάρεσκοι από τις γυναίκες αλλά δεν το δείχνουν τόσο πολύ. Πάντως, η φιλαρέσκεια είναι βασικό χαρακτηριστικό στους ανθρώπους που εκτίθενται. Τώρα το πιο σημαντικό για μένα είναι να κάνω καλές παραστάσεις. Να έρχεται το κοινό και να μην το μετανιώνει.

Και ποιο είναι το μήνυμα της παράστασης που ετοιμάζεις;

Ότι ποτέ δεν είναι αργά να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας, να σπάσουμε τα δεσμά μας όποια κι αν είναι αυτά. Σε αυτή τη γυναίκα ήταν ο γάμος της. Δεν είναι ποτέ αργά για να απελευθερωθούμε, να λυτρωθούμε απ” ό,τι μας πνίγει, μας βασανίζει, μας πάει πίσω. Μπορεί  να λέω ότι τα δεσμά της ηρωίδας ήταν ο γάμος της αλλά τελικά ήταν ο ίδιος της ο εαυτός. Έχουμε ευθύνη για τα δεσμά μας. Οπότε το μήνυμα του έργου είναι πως ποτέ δεν είναι αργά για ν” αλλάξουμε.

Κάνοντας έναν απολογισμό, τι θα έλεγες;

Πως είμαι τυχερή. Επειδή είχα την τύχη να μην εξαρτιέμαι οικονομικά από το επάγγελμα, ίσα ίσα το χρηματοδοτώ, έκανα πράγματα που ήθελα, με ανθρώπους που ήθελα. Δούλεψα στο ραδιόφωνο που μου άρεσε πάρα πολύ και μου λείπει, στο περιοδικό Κάπα όταν ήταν ο Γιώργος Τράντας υπεύθυνος, τραγούδησα, που είναι η άλλη μεγάλη μου αγάπη. Στο τραγούδι με έβγαλε ο συγχωρεμένος Ντίνος Κατής. Σε αυτόν το χρωστάω. Αισθάνομαι καλά. Κι όποιες πικρίες νιώθω, όλα μέσα στο παιχνίδι είναι. Η ζωή είναι μικρή για να γκρινιάζεις και να μεμψιμοιρείς. Εγώ λέω όσοι μ” αγάπησαν μ” αγάπησαν, όσοι μ” αγαπούν μ” αγαπούν και όσοι δε μ” αγαπούν δεν πειράζει.

Η κόρη σου ασχολείται κι αυτή με τα καλλιτεχνικά;

Μπα… Η κόρη μου μένει στην Αμερική, είναι πυρηνική φυσικός και δουλεύει στο πανεπιστήμιο Καλτέκ στην Καλιφόρνια σ” ένα πρόγραμμα της NASA. Είναι καλά το παιδί μου. Μου λείπει βέβαια πολύ, αλλά αφού αυτό ήθελε. Είναι με τον άντρα της εκεί. Είναι συνάδελφοι.

Καλά δεν την επηρέασες καθόλου;

Δεν την επηρέασα στα καλλιτεχνικά. Όμως η μεγάλη μου αδυναμία, όπως και του μπαμπά της που είναι γιατρός, ήταν η φυσική. Και φαίνεται πως της μεταδώσαμε αυτή την αγάπη. Εγώ όταν ήμουν μικρή ήθελα να γίνω ή φυσικός ή ακροβάτης σε τσίρκο επειδή έκανα ενόργανη. Τελικά εγώ έγινα ηθοποιός και η κόρη μου φυσικός. Τελείωσε τη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών στο ΕΜΠ, έκανε μεταπτυχιακό στη Γαλλία, δούλεψε στην Ολλανδία, την Ελβετία, γνώρισε τον άντρα της που είναι αστροφυσικός και πήγαν στην Αμερική.

Ποιο είναι το όνειρό σου;

Να το πω; Θα το πω. Θα ήθελα να ανεβάσω Ίψεν. Και Μπέκετ. Διαφορετικοί μεταξύ τους αλλά με συγκινούν βαθιά. Ο ένας ασχολείται με τις ηθικές αξίες, τη γυναικεία ψυχή, τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, ο άλλος πιο φιλοσοφημένος, σκοτεινός, απαισιόδοξος, με ένα περίεργο χιούμορ για την ανθρώπινη ύπαρξη. Αυτό και να ταξιδεύω.

Τα πράγματα πώς τα βλέπεις;

Δράμα. Η κατάσταση που ζούμε δεν πάει άλλο. Ή μάλλον πάει από το κακό στο χειρότερο. Κάτι πρέπει να γίνει για να αλλάξει. Για να το πω πιο σωστά, πρέπει επιτέλους να αποφασίσουμε να αλλάξει. Στη χώρα μας τα όνειρα έχουν γίνει πια πολυτέλεια.

ΠΗΓΗ: ENTYΠΗ LARISSANET